പി. ഗോവിന്ദപിള്ളയുടെ കുമാരനാശാൻ വിമർശനം വീണ്ടും ചർച്ചയാകുന്നതിലെ പ്രസക്തി

മലയാള നവോത്ഥാന സാഹിത്യത്തിന്റെ മുഖചിഹ്നങ്ങളായ കുമാരനാശാൻ, ഉള്ളൂർ എസ്. പരമേശ്വരയ്യർ, വള്ളത്തോൾ നാരായണമേനോൻ എന്നിവരാണ് സാഹിത്യചരിത്രത്തിൽ കവിത്രയം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്. മലയാള കവിതയെ നവചിന്തകളിലേക്കും സാമൂഹികാവബോധത്തിലേക്കും നയിച്ച ഈ മൂന്നു കവികളും അതുല്യമായ സംഭാവനകളാണ് നൽകിയിട്ടുള്ളത്. എന്നാൽ മഹത്വത്തോടൊപ്പം വിമർശനങ്ങളും സംവാദങ്ങളും നിലനിന്നതാണ് നമ്മുടെ സാഹിത്യപാരമ്പര്യത്തിന്റെ ശക്തി.

ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു സാഹിത്യചർച്ചയാണ് പയ്യന്നൂർ കുഞ്ഞിരാമൻ തന്റെ ‘കവിത്രയങ്ങൾ’ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയ, വിമർശകനായ പി. ഗോവിന്ദപിള്ള കുമാരനാശാനെതിരെ ഉന്നയിച്ച ആക്ഷേപം.

പി. ഗോവിന്ദപിള്ളയുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ആശാൻ മഹത്തായ സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവും ദാർശനികനുമായിരുന്നു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചില കവിതകളിൽ സാമൂഹിക സന്ദേശങ്ങൾ കവിതയുടെ സൗന്ദര്യാത്മകതയെ മറികടക്കുന്നു എന്ന വിമർശനമാണ് അദ്ദേഹം ഉന്നയിച്ചത്. കവിത കലാസൃഷ്ടിയെന്ന നിലയിൽ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, പ്രഭാഷണസ്വഭാവം ശക്തമാകുന്നത് കലയുടെ സ്വതന്ത്രതയെ കുറയ്ക്കുമെന്ന് ഗോവിന്ദപിള്ള വിലയിരുത്തി.

ഈ വിമർശനം മലയാള സാഹിത്യലോകത്ത് ശ്രദ്ധേയമായ പ്രതികരണങ്ങൾക്കാണ് വഴിവച്ചത്. ‘കവിത്രയങ്ങൾ’ എന്ന കൃതിയിൽ പയ്യന്നൂർ കുഞ്ഞിരാമൻ ഈ നിലപാടിനെ വിശദമായി പരാമർശിക്കുകയും, അതിനോട് വ്യക്തമായ വിയോജിപ്പ് രേഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ആശാന്റെ കവിതകളിലെ സാമൂഹികബോധവും മാനവിക ചിന്തയും തന്നെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാവ്യശക്തിയുടെ ആധാരമെന്ന് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

പയ്യന്നൂർ കുഞ്ഞിരാമന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ആശാൻ തന്റെ കാലത്തിന്റെ വേദനകളും അനീതികളും തിരിച്ചറിഞ്ഞ കവിയായിരുന്നു. ദാർശനികതയും സാമൂഹികബോധവും കവിതയിൽ ലയിച്ചപ്പോഴാണ് ആശാന്റെ കാവ്യങ്ങൾ കാലാതീതമായ മൂല്യങ്ങൾ കൈവരിച്ചതെന്ന് അദ്ദേഹം വിലയിരുത്തുന്നു. അതിനാൽ ആശാനെ വെറും സന്ദേശകവിയെന്നോ ഉപദേശകനെന്നോ ആയി ചുരുക്കുന്നത് നീതിയല്ല.

ഈ വിവാദം വ്യക്തികളിലേക്കു മാത്രം ചുരുക്കേണ്ടതല്ല. മറിച്ച്, മലയാള സാഹിത്യത്തിന്റെ വിമർശനപരമായ പക്വതയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ഘട്ടമായി ഇതിനെ കാണേണ്ടതാണ്. മഹാകവികളെ പോലും വിമർശനവിധേയമാക്കിയ സംവാദങ്ങൾ സാഹിത്യത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് അനിവാര്യമാണ്.

കവിത്രയം മലയാള കവിതയ്ക്ക് മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത ദിശകളാണ് സമ്മാനിച്ചത് — ആശാന്റെ സാമൂഹിക-ദാർശനിക ചിന്ത, ഉള്ളൂരിന്റെ പാരമ്പര്യബോധം, വള്ളത്തോളുടെ ദേശീയ-സാംസ്കാരിക ആവേശം. ഇവയെക്കുറിച്ചുള്ള വിമർശനങ്ങളും പ്രതിവിമർശനങ്ങളും ചേർന്നാണ് മലയാള സാഹിത്യചരിത്രം സമ്പന്നമായത്.

ഇത്തരം സംവാദങ്ങളെ രേഖപ്പെടുത്തി പുതുതലമുറയ്ക്ക് കൈമാറിയതിലൂടെ, സാഹിത്യചരിത്രം പ്രശംസകളുടെ മാത്രം കഥയല്ലെന്നും വാദപ്രതിവാദങ്ങളിലൂടെ വളരുന്ന സജീവമായ ബൗദ്ധിക പാരമ്പര്യമാണെന്നും പയ്യന്നൂർ കുഞ്ഞിരാമന്റെ ‘കവിത്രയങ്ങൾ’ നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.