“ജിഹ്വ”

ഉയരുമല്ലോ

ജിഹ്വയൊരായിരം

തെറ്റൊന്നാകിൽ പോലും

ഉയരില്ലല്ലോ

ജിഹ്വയൊരുന്നു

പോലും

ശരിയൊരായിരമുണ്ടേലും

ചെറുതാമൊരു

കനലിനെ കാട്ടുതീയാക്കും

കാറ്റിനേക്കാൾ

വേഗത്തിൽ പായുമീ

ജിഹ്വകൾ

കുറ്റങ്ങൾക്ക് ചിറക്

നൽകി കുതിച്ചു

പായും ജിഹ്വകൾ

നന്മകൾക്കോ

കല്ലുമാല ചാർത്തിടും

മൗനങ്ങൾ.

ആർത്തിരമ്പിയെ-

ത്തുന്നു അസത്യം

പെരുവഴിയിൽ

അനാഥമായിതാ

സത്യമോ ഇടവഴിയിൽ.

കണ്ടതെല്ലാം സത്യമല്ല

കേട്ടതൊന്നും നേരുമല്ല

ചിന്തയില്ലാ

വാക്കുകൾക്ക്

ചിതയൊരുക്കും കാലം

വാളായ ജിഹ്വെ

വീശുക നീ നീതിക്കായ്‌

പ്രഹരിക്കുക ജിഹ്വെ

ഭേദിക്കുക നീ

നന്മയുടെ നേർക്കുള്ള

മൗനമതിനെ

തെറ്റൊന്നിൻ നിഴലിൽ

മറിഞ്ഞുപോയാൽ

ആയിരം നന്മകളെ

ആരാണിനി പാടുക?