എൻട്രൻസ് മാഫിയയും സമൂഹവും – കുട്ടികളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ വിഴുങ്ങുന്ന മത്സരസംസ്കാരം
text_fields
വിദ്യാഭ്യാസം മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും ശക്തമായ ആയുധമാണെന്ന് നാം വർഷങ്ങളായി കേട്ടുവരുന്നു. പഠനം വെറും ജോലി നേടാനുള്ള മാർഗമല്ല; അത് മനുഷ്യനെ അറിവിലേക്കും സംസ്കാരത്തിലേക്കും നല്ല മൂല്യങ്ങളിലേക്കും നയിക്കുന്ന ഒരു പ്രക്രിയയാണ്. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം പലപ്പോഴും വഴിമാറിപ്പോകുന്നുവെന്ന ആശങ്ക ഉയരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് എൻട്രൻസ് പരീക്ഷകളെ ചുറ്റിപ്പറ്റി വളർന്നുവരുന്ന പരിശീലന വ്യവസായവും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അമിത മത്സര സംസ്കാരവും സമൂഹത്തിൽ വലിയ ചർച്ചകൾക്കും ആശങ്കകൾക്കും വഴിവെക്കുകയാണ്.
ഒരു കാലത്ത് സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം തന്നെ കുട്ടികളുടെ അറിവും കഴിവും വളർത്താൻ മതിയായിരുന്നു. അധ്യാപകരും രക്ഷിതാക്കളും വിദ്യാർത്ഥിയുടെ വ്യക്തിത്വവികസനത്തിനും മൂല്യബോധത്തിനും ഒരുപോലെ പ്രാധാന്യം നൽകിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് അവസ്ഥ മാറിയിരിക്കുന്നു. സ്കൂൾ പഠനത്തോടൊപ്പം കോച്ചിംഗ് സെന്ററുകൾ, സ്പെഷ്യൽ ബാച്ചുകൾ, ആവർത്തന ക്ലാസുകൾ, പരീക്ഷാ പരിശീലന ക്യാമ്പുകൾ എന്നിവ കുട്ടികളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിക്കഴിഞ്ഞു.
ഇന്ന് പല വീടുകളിലും കുട്ടിയുടെ പഠനം ആരംഭിക്കുന്നത് ഒരു പുസ്തകം തുറക്കുന്നതിലല്ല; മറിച്ച് “എത്ര മാർക്ക് കിട്ടി?”, “എത്ര റാങ്ക് ലഭിക്കും?”, “ഏത് കോച്ചിംഗ് സെന്ററിലാണ് ചേർന്നത്?” എന്ന ചോദ്യങ്ങളിലൂടെയാണ്. ഇതോടെ വിദ്യാഭ്യാസം അറിവ് നേടാനുള്ള മാർഗമല്ലാതെ മത്സരത്തിന്റെ ഒരു യുദ്ധഭൂമിയായി മാറുകയാണ്.
എൻട്രൻസ് പരീക്ഷകൾ അടിസ്ഥാനപരമായി വിദ്യാർത്ഥികളുടെ കഴിവ് വിലയിരുത്താനുള്ള ഒരു സംവിധാനമാണ്. അതിനെ ആരും എതിർക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ഇന്ന് പലപ്പോഴും ആ പരീക്ഷകളെ ചുറ്റിപ്പറ്റി രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വ്യാപാര താൽപര്യങ്ങളാണ് സമൂഹത്തിന്റെ ആശങ്ക. കുട്ടികളുടെ ഭാവിയോടുള്ള രക്ഷിതാക്കളുടെ സ്വാഭാവിക ഭയം ചില സ്ഥാപനങ്ങൾ വലിയ രീതിയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നതായി വിമർശനങ്ങൾ ഉയരുന്നുണ്ട്.
“ഇവിടെ പഠിച്ചാൽ ഉറപ്പായ റാങ്ക്”, “മെഡിക്കൽ സീറ്റ് ഉറപ്പ്”, “ദേശീയ തലത്തിലെ വിജയം” എന്നിങ്ങനെ വലിയ പരസ്യങ്ങൾ പല കുടുംബങ്ങളെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു. രക്ഷിതാക്കൾ തങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക ശേഷിക്ക് അപ്പുറം കടം വാങ്ങിയും ആഭരണങ്ങൾ പണയം വെച്ചും കുട്ടികളെ ഇത്തരം സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്ക് അയക്കുന്ന അവസ്ഥ ഉണ്ടാകുന്നു. ഇത് സാമ്പത്തിക പ്രശ്നം മാത്രമല്ല; മാനസികവും സാമൂഹികവുമായ പ്രശ്നവുമാണ്.
മത്സരത്തിന്റെ പേരിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബാധിക്കപ്പെടുന്നത് കുട്ടികളാണ്. ഒരു കുട്ടിയുടെ ജീവിതം രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെ പുസ്തകങ്ങൾക്കും പരീക്ഷകൾക്കും പരിശീലനങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ ഒതുങ്ങുകയാണ്. കളിക്കാനുള്ള സമയം കുറയുന്നു, സുഹൃത്തുക്കളുമായി ഇടപഴകൽ കുറയുന്നു, കുടുംബബന്ധങ്ങൾ പോലും ദുർബലമാകുന്നു. ബാല്യകാലത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക സന്തോഷങ്ങൾ നഷ്ടമാകുന്നു.
ഇതിലും ആശങ്കാജനകമായ കാര്യം, ചില കുട്ടികൾ പരീക്ഷാഫലങ്ങളെ അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അന്തിമവിധിയായി കാണാൻ തുടങ്ങുന്നു എന്നതാണ്. ഒരു റാങ്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ ജീവിതം അവസാനിച്ചു എന്ന തോന്നലിലേക്ക് വരെ ചിലർ എത്തിപ്പെടുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകളും കുടുംബത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദങ്ങളും ചേർന്ന് കുട്ടികളെ മാനസികമായി തളർത്തുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാകുന്നു.
എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും ഒരേ കഴിവല്ല ഉള്ളത് എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം നാം അംഗീകരിക്കണം. ഒരാൾ പഠനത്തിൽ മികവ് കാണിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരാൾ കലാരംഗത്തോ കായികരംഗത്തോ സാങ്കേതിക മേഖലയിലോ മികച്ച കഴിവ് തെളിയിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ഇന്ന് സമൂഹം വിജയത്തെ ഒരു ചുരുങ്ങിയ അളവുകോലിൽ മാത്രമാണ് വിലയിരുത്തുന്നത്. ഡോക്ടർ, എൻജിനീയർ പോലുള്ള ചില മേഖലകൾ മാത്രം വിജയത്തിന്റെ അടയാളമായി കാണപ്പെടുന്നു.
സമൂഹം ചോദിക്കേണ്ട ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം ഉണ്ട്: വിദ്യാഭ്യാസം കുട്ടികളെ നല്ല മനുഷ്യരാക്കുകയാണോ, അല്ലെങ്കിൽ വെറും മാർക്ക് യന്ത്രങ്ങളാക്കുകയാണോ? വിദ്യാഭ്യാസം മനുഷ്യനിൽ കരുണയും ഉത്തരവാദിത്വബോധവും സാമൂഹിക ബോധവും വളർത്തേണ്ടതാണ്. പക്ഷേ ഇന്ന് ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ മാർക്കും റാങ്കും മാത്രമാണ് പ്രധാനമാകുന്നത്.
ഇതിൽ സർക്കാരിനും വിദ്യാഭ്യാസ നയരൂപീകരണ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും വലിയ ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസത്തെ വ്യാപാരവൽക്കരിക്കുന്ന പ്രവണതകളെ നിയന്ത്രിക്കുകയും, എല്ലാ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും തുല്യ അവസരങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കുകയും വേണം. സ്കൂളുകളെ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും സർക്കാർ വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനത്തിൽ ജനവിശ്വാസം വർധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.
രക്ഷിതാക്കൾക്കും ചില കാര്യങ്ങൾ ഓർക്കേണ്ടതുണ്ട്. കുട്ടികളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ തുടർച്ച മാത്രമല്ല. അവരുടെ കഴിവുകളും ഇഷ്ടങ്ങളും മനസ്സിലാക്കി മുന്നോട്ടുപോകാൻ അവസരം നൽകണം. ഒരു പരീക്ഷയോ ഒരു റാങ്കോ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന വാക്കല്ലെന്ന് കുട്ടികൾക്ക് മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കണം.
ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പുരോഗതി എത്ര മെഡിക്കൽ സീറ്റുകൾ നേടിയെന്ന് നോക്കിയല്ല അളക്കേണ്ടത്. മറിച്ച് എത്ര സന്തോഷമുള്ള കുട്ടികളെയും നല്ല മനുഷ്യരെയും നാം വളർത്തുന്നു എന്നതിലാണ് അതിന്റെ മഹത്വം. കുട്ടികളുടെ ഭാവി ഒരു വിപണിവസ്തുവല്ല; അത് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ നാളെയെ നിർമ്മിക്കുന്ന ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട സമ്പത്താണ്.
അതിനാൽ എൻട്രൻസ് മത്സരങ്ങളുടെ പേരിൽ കുട്ടികളുടെ സ്വപ്നങ്ങളും മാനസികാരോഗ്യവും ബാല്യവും നഷ്ടപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ട സമയമാണിത്. സമൂഹം ഉണരേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.
