വിലകുറഞ്ഞ മദ്യവും വിലമതിക്കാനാവാത്ത ഭാവിയും

ഒരു സർക്കാരിന്റെ ബജറ്റ് വെറും വരുമാനവും ചെലവും രേഖപ്പെടുത്തുന്ന സാമ്പത്തിക രേഖയല്ല. അത് സമൂഹം ഏത് ദിശയിലേക്കാണ് നീങ്ങേണ്ടത് എന്നതിന് ഒരു നയസൂചന കൂടിയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ബജറ്റിൽ വരുന്ന ഓരോ തീരുമാനവും അതിന്റെ സാമ്പത്തിക ഫലങ്ങൾ മാത്രം നോക്കി വിലയിരുത്താൻ കഴിയില്ല; സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങളും ഗൗരവത്തോടെ പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്. അടുത്തിടെ റെഡി-ടു-ഡ്രിങ്ക് വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്ന വീര്യം കുറഞ്ഞ മദ്യത്തിന് നികുതി കുറച്ച നടപടിയെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ഉയരുന്ന ചർച്ചകൾ അത്തരമൊരു ഗൗരവമായ ചിന്തയ്ക്ക് വഴിവെക്കുന്നതാണ്.

സർക്കാരുകൾക്ക് വരുമാനം കണ്ടെത്തേണ്ടത് ഒരു ആവശ്യകതയാണ്. പൊതുപ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും വികസന പദ്ധതികൾക്കും ക്ഷേമപ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും ധനം വേണം. പക്ഷേ വരുമാനത്തിന്റെ ഉറവിടം സമൂഹത്തിന്റെ ആരോഗ്യത്തെയും ഭാവിയെയും എത്രമാത്രം ബാധിക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യവും അത്രതന്നെ പ്രധാനമാണ്. സാമ്പത്തിക നേട്ടം മാത്രം മുന്നിൽ കണ്ടുകൊണ്ട് എടുത്ത തീരുമാനങ്ങൾ ദീർഘകാല സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതിനെക്കുറിച്ച് സമൂഹം ആശങ്കപ്പെടുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.

പ്രത്യേകിച്ച് റെഡി-ടു-ഡ്രിങ്ക് വിഭാഗത്തിലെ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ സാധാരണ മദ്യത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു സ്വഭാവം കാണിക്കുന്നു. ചെറിയ അളവിൽ, ആകർഷകമായ പാക്കിംഗിൽ, എളുപ്പത്തിൽ കൈകാര്യം ചെയ്യാവുന്ന രൂപത്തിലാണ് പല ഉൽപ്പന്നങ്ങളും വിപണിയിൽ എത്തുന്നത്. ഇവിടെ ആശങ്കയുടെ കേന്ദ്രം വെറും നികുതി കുറച്ചതല്ല; മറിച്ച് ഈ ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ ലഭ്യതയും അതിന്റെ സാമൂഹിക സ്വാധീനവുമാണ്.

ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു നോക്കുക. കൈയിൽ ഒതുങ്ങുന്ന ചെറിയ കുപ്പികൾ, പോക്കറ്റിലോ ബാഗിലോ എളുപ്പത്തിൽ വയ്ക്കാൻ കഴിയുന്ന രൂപങ്ങൾ, വിലയിൽ കൂടുതൽ എളുപ്പത്തിൽ എത്തിച്ചേരുന്ന സാഹചര്യം — ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ യുവാക്കളിലും വിദ്യാർത്ഥികളിലും എന്ത് സ്വാധീനം ഉണ്ടാക്കും എന്ന ചോദ്യം ഉയരുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. ഇത് “നാളെ മുതൽ കുട്ടികൾ മദ്യം കോളേജിലേക്ക് കൊണ്ടുവരും” എന്ന ഉറച്ച നിഗമനമല്ല. എന്നാൽ അത്തരമൊരു സാധ്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കയെ പൂർണമായി തള്ളിക്കളയാനും കഴിയില്ല.

ഇന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിൽ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളികളിൽ ഒന്ന് ലഹരി ഉപയോഗവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങളാണ്. വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കിടയിൽ ലഹരി വസ്തുക്കളുടെ ഉപയോഗം വർധിക്കുന്നുവെന്ന ആശങ്കകൾ പലപ്പോഴും ഉയരുന്നുണ്ട്. അത്തരം ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ ലഭ്യത കൂടുതൽ എളുപ്പമാകുന്ന നടപടികൾ സമൂഹത്തിൽ ചർച്ചയാകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.

കോളേജ് ക്യാമ്പസുകൾ അറിവിന്റെ കേന്ദ്രങ്ങളാണ്. അവിടേക്ക് എത്തേണ്ടത് പുസ്തകങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളുമാണ്. ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ പോക്കറ്റിൽ പേനയും പുസ്തകവും ഭാവിയിലേക്കുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളും ആയിരിക്കണം. അതിന് പകരം ലഹരി സംസ്കാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങൾ പോലും ഉയരുന്ന അവസ്ഥ ഒരു സമൂഹത്തിനും അഭിമാനിക്കാൻ കഴിയുന്ന സാഹചര്യമല്ല.

അതോടൊപ്പം മറ്റൊരു യാഥാർത്ഥ്യവും നമ്മൾ കാണണം. ഇന്ന് പല കുടുംബങ്ങളും മദ്യാസക്തിയുടെ ദുരിതങ്ങൾ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ തകർച്ച മുതൽ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികളും ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളും വരെ നിരവധി വെല്ലുവിളികൾ സമൂഹം നേരിടുന്നുണ്ട്. മദ്യത്തിന്റെ എളുപ്പത്തിലുള്ള ലഭ്യത ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ഇത്തരം പ്രശ്നങ്ങളെ കൂടുതൽ സങ്കീർണമാക്കുമോ എന്ന ആശങ്കയും പ്രസക്തമാണ്.

ഇവിടെ ചോദിക്കേണ്ട മറ്റൊരു കാര്യവുമുണ്ട്. മദ്യത്തിന്റെ ലഭ്യത കൂടുതൽ എളുപ്പമാക്കുന്ന നയങ്ങൾ നടപ്പാക്കുമ്പോൾ അതിനോടൊപ്പം ബോധവൽക്കരണ നടപടികളും ശക്തമാക്കുന്നുണ്ടോ? യുവാക്കളെ ലക്ഷ്യമാക്കി ആരോഗ്യപരമായ ജീവിതശൈലിയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധവൽക്കരണം നടക്കുന്നുണ്ടോ? കുടുംബങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാനും വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാനുമുള്ള നടപടികൾ ഒരേസമയം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടോ? കാരണം നയം ഒറ്റയ്ക്ക് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒന്നല്ല; അതിനോടൊപ്പം സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തവും കൈകോർക്കണം.

ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത് കെട്ടിടങ്ങളോ സാമ്പത്തിക വളർച്ചയോ അല്ല; അതിന്റെ യുവതലമുറയാണ്. ഇന്നത്തെ വിദ്യാർത്ഥികളാണ് നാളത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ശാസ്ത്രജ്ഞരും അധ്യാപകരും ഡോക്ടർമാരും സാമൂഹിക പ്രവർത്തകരും നേതാക്കളും. അവരുടെ ഭാവിയെ ബാധിക്കാവുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആശങ്കപ്പെടുന്നത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ നിലപാട് മാത്രമല്ല; അത് ഒരു സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തവുമാണ്.

വരുമാനം ആവശ്യമാണ്. വികസനവും ആവശ്യമാണ്. പക്ഷേ സമൂഹത്തിന്റെ ആരോഗ്യവും കുടുംബങ്ങളുടെ സമാധാനവും യുവതലമുറയുടെ സുരക്ഷയും അതിനേക്കാൾ വലിയ മൂല്യങ്ങളാണ്. ബജറ്റ് കണക്കുകൾ അവസാനിക്കുന്നിടത്താണ് സമൂഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കണക്കുകൾ തുടങ്ങുന്നത്. ആ കണക്കിൽ നഷ്ടം വരാത്ത തീരുമാനങ്ങളാണ് ഓരോ സർക്കാരും മുന്നോട്ട് വയ്ക്കേണ്ടത്.