പുഴമ

പ​മ്പ ചി​ത​റു​ക​യാ​ണ്, ക​ണ്ണീ​രു​പോ​ലെ. പലവഴിക്ക് പല ചാലുകളായി ഒ​ഴു​ക്കി​നെ​തി​രെ​യു​ള്ള യാ​ത്ര വി​ല​ക്ക​യാ​ണ​ത് –ത​ന്നെ അ​ങ്ങ​ന​ങ്ങ് അ​റി​യേ​ണ്ട ആ​രു​മെ​ന്ന്. ഭൂ​പ്ര​കൃ​തി​യു​ടെ മ​റ​യി​ൽ സ്വ​പ്ര​കൃ​തം മ​റ​യ്ക്കു​ന്നു​വോ പു​ഴ? സ്വാ​ഭാ​വി​ക​മാ​യും ഇ​വി​​െടാ​രു ചോ​ദ്യ​മു​യ​രാം: ജീ​വ​നു​ണ്ടോ പു​ഴ​ക്ക്?

ഒ​ഴു​ക്കി​നെ​തി​രെ​യു​ള്ള പോ​ക്കി​ലാ​ണ് എ​ന്തും ശ​രി​ക്ക​റി​യു​ക. പു​ഴ​യെ അ​റി​യാ​നും അ​തു​ത​ന്നെ വ​ഴി –അ​ഴി​മു​ഖ​ത്തു​നി​ന്ന് ഉറ​മു​ഖ​ത്തേ​ക്ക്. മ​റി​ച്ചാ​യാ​ൽ, ഒ​ഴു​ക്കി​നൊ​ത്ത​ങ്ങ് ഒ​ഴു​കി​പ്പോ​ക​യേ​യു​ള്ളൂ. എ​തി​രൊ​ഴു​ക്കി​ലാ​ണ് ആ​ഴ​ൽ, ആ​ല​ശീ​ലം.

പു​ഴ​യേ​തി​നു​മു​ണ്ട് തു​ട​ക്ക​വും ഒ​ടു​ക്ക​വും. വി​ലോ​മ​യാ​ത്ര​ക്ക് സ്വാ​ഭാ​വി​ക​മാ​യും അ​ഴി​മു​ഖം​ത​ന്നെ നാ​ന്ദി. ആ ​കണക്കും പിശ​ക്കു​ന്ന ഒ​രാ​ളു​ണ്ട്, ന​മു​ക്കി​ട​യി​ൽ –പ​മ്പ. പു​ളി​ച്ചി​മ​ല​യി​ൽ പി​റ​ന്ന് വേ​മ്പ​നാ​ട്ടു​കാ​യ​ല​ിൽ പ​തി​ക്കു​ന്ന പു​ണ്യ​ന​ദി– ടൂ​റി​സം വാ​റോ​ല പ​റ​യും. പ​മ്പ പ​റ​യാ​തെ പ​റ​യും– വി​നോ​ദ സ​ഞ്ചാ​ര​മ​ല്ലി​ഷ്ടാ ജീ​വി​ത​യാ​ത്ര. കാ​ര​ണം, കി​ഴ​ക്ക​ൻ മ​ല​യി​ൽ തു​ട​ങ്ങി പ​ടി​ഞ്ഞാ​ട്ടി​റ​ങ്ങി ക​ര​ക​ൾ പ​ല​തു വ​ക​ഞ്ഞ് മേ​േല​ കു​ട്ട​നാ​ടോ​ളം എ​ത്തു​ന്ന​ത​റി​യാം. അ​പ്പു​റം?

പ​മ്പ ചി​ത​റു​ക​യാ​ണ്, ക​ണ്ണീ​രു​പോ​ലെ. പലവഴിക്ക് പല ചാലുകളായി ഒ​ഴു​ക്കി​നെ​തി​രെ​യു​ള്ള യാ​ത്ര വി​ല​ക്ക​യാ​ണ​ത് –ത​ന്നെ അ​ങ്ങ​ന​ങ്ങ് അ​റി​യേ​ണ്ട ആ​രു​മെ​ന്ന്. ഭൂ​പ്ര​കൃ​തി​യു​ടെ മ​റ​യി​ൽ സ്വ​പ്ര​കൃ​തം മ​റ​യ്ക്കു​ന്നു​വോ പു​ഴ? സ്വാ​ഭാ​വി​ക​മാ​യും ഇ​വി​​െടാ​രു ചോ​ദ്യ​മു​യ​രാം: ജീ​വ​നു​ണ്ടോ പു​ഴ​ക്ക്?

ജീ​വി​ത​ത്തി​ന്റെ പ്ര​തീ​ക​മാ​യി പു​ഴ​യെ കണ്ടിട്ടു​ണ്ട് പ​ല​രും. ‘‘കാ​ലം എ​ന്നെ ഒ​ഴു​ക്കു​ന്ന പു​ഴ​യാ​ണ്. പ​ക്ഷേ, ഞാ​നാ​ണ് പു​ഴ’’​യെ​ന്നു പ​റ​ഞ്ഞ ബോ​ർ​ഹെ​സ് പോ​ലെ (റ​ഫ്യൂ​ട്ടേ​ഷ​ൻ). പ്ര​തീ​കാ​ത്മ​ക​ത​ക്കി​പ്പു​റം പ​ച്ച​യാ​യ ക​ര നി​ല​ത്തും ജീ​വ​ന്റെ സ​ത്തും സി​ര​യു​മാ​ണ് പു​ഴ​ക​ൾ. ന​മ്മു​ടെ ശി​ലാ​ഗോ​ള​ത്തെ ജീ​വ​ന​യോ​ഗ്യ​മാ​യ ചെരാതാക്കു​ന്നു​ണ്ടവ –ഭൂ​മ​ന​സ്സി​ന് ധ​മ​ന​ിക​ളാ​യി​ക്കൊ​ണ്ട്. സം​സ്കാ​രം എ​ന്നു മ​നു​ഷ്യ​ൻ വി​ളി​ക്കു​ന്ന ഗോ​ളാ​വ​ബോ​ധം നാ​മ്പി​ട്ട​തെ​വി​ടെ​യാ​ണ്, പു​ഴ​ക്ക​ര​ക​ളി​ല​ല്ലേ? ഭാ​ര​ത ഖ​ണ്ഡ​ത്തി​ൽ സി​ന്ധു​ന​ദീ​തടം, അ​റബി​ക്ക​ര​യി​ൽ ടൈ​ഗ്രീ​സ്-യൂ​ഫ്ര​ട്ടീ​സ് ത​ടം, ആ​ഫ്രി​ക്ക​യി​ൽ നൈ​ൽ​ത​ടം, ചീ​ന​ത്ത് മ​ഞ്ഞ​ന​ദി​ക്ക​രെ... ഇ​ങ്ങ​നെ സം​സ്കൃ​തി​യു​ടെ പൈ​ദാ​ഹം ഇത്രക്ക് തീ​ർ​ത്തു​പോ​ന്ന മ​റ്റൊ​രി​ട​മി​ല്ല ഭൂ​മി​യി​ൽ. ജ്ഞാ​ന​സ്നാ​ന​ങ്ങ​ളും ചു​ട​ല​ഘ​ട്ട​ങ്ങ​ളും വൈ​ദ്യു​തി​പ്പാ​ട​ങ്ങ​ളും വാ​ണി​യ​പ്പാ​ത​ക​ളു​മൊ​ക്കെ ആ​ലം​ബ​മാ​ക്കി പു​ഴ​ക​ളെ. സാ​ക്ഷാ​ൽ ജീ​വി​പ​രി​ണാ​മ​ത്തി​ന്റെ ഉ​ത്തോ​ല​ക​മാ​യി​രു​ന്നി​ല്ലേ അ​വ –ക​ട​ലി​ലെ പ്രാ​ഗ്രൂ​പ​ങ്ങ​ളി​ൽനി​ന്നു​യ​ർ​ത്തി ജീ​വ​ന് ചി​റ​കും ച​ര​ണ​ങ്ങ​ളു​മേ​കി​യ പ്ര​ക്രി​യ​യു​ടെ? പി​ന്നെ​പ്പി​ന്നെ പോ​റ്റി​വ​ള​ർ​ത്തി വ​ന്യ​മാ​ക്കി​യ ജൈ​വ​ധ​ന്യ​ത​യു​ടെ? സം​സാ​ര​വും സം​ഗീ​ത​വു​മേ​കി​യ ആ​ത്മീ​യ​ത​യു​ടെ?

പു​ഴ അ​ങ്ങ​നെ സ്വ​യ​മൊ​രു ജീ​വ​സ്വരൂ​പം. അ​തു പേ​റു​ന്ന ജീ​വി​ക​ളു​ടെ എ​ണ്ണ​പ്പ​ട്ടി​ക​യ​ല്ല അ​തിന്റെ സ​ജീ​വ​ത. മ​റി​ച്ച്, സ്വ​ത്വ​ത്തി​ന് വ്യ​ക്തി​ത്വ​മേ​കു​ന്ന അ​വ​കാ​ശ​ങ്ങ​ളും ചു​മ​ത​ല​ക​ളും ഉ​റ​യു​ന്ന മൂ​ല്യ​ഭൂ​മി​ക​യാ​ണ്. ഗ്രാ​മ്യ​പാ​ര​മ്പ​ര്യ​ങ്ങ​ൾ പ​ല​തി​ലും പ്ര​തി​ഫ​ലി​ച്ചി​രു​ന്ന ഈ ​കാ​ഴ്ച ന​വീ​ന സം​സ്കാ​ര​ങ്ങ​ളി​ൽ​ പ​ക്ഷേ, വ്യ​ക്ത​മാ​യ അ​സാ​ന്നി​ധ്യ​മാ​യി. പു​റ​മേ​ക്ക് മാ​ത്ര​മ​ല്ല, അ​ക​ഭാ​വം വി​ളി​ച്ചോ​തു​ന്ന നി​യ​മവ്യ​വ​സ്ഥ​ക​ളി​ലും നീ​തിവി​ചാ​ര​ങ്ങ​ളി​ലും. പു​ഴ​യെ മ​നു​ഷ്യ​സ​മൂ​ഹം നോ​ക്കി​ക്കാ​ണു​ന്ന വിധങ്ങ​ക​ളി​ലു​ണ്ട​ത്. ശ്ര​ദ്ധി​ക്കു​ക, ‘പു​ഴ സം​ര​ക്ഷ​ണം’പോ​ലും മി​ക്ക​വാ​റും മ​നു​ഷ്യ​നു​വേ​ണ്ടി​യു​ള്ള​താ​വു​ന്നു. കു​ടി​നീ​ര്, കൃ​ഷി, ക​റ​ന്റ്... ഇ​ങ്ങ​നെ പു​ഴപ്രേ​മ​ത്തി​ന്റെ ആ​ഴ​ത്തി​ലേ​ക്ക് മു​ങ്ങി​യാ​ൽ വീ​ണ്ടും പൊ​ന്തി​വ​രും പ​ഴ​യ ചോ​ദ്യം: ജീ​വ​നു​ണ്ടോ പു​ഴ​ക്ക്?

ഉ​ത്ത​ര​ത്തി​ലേ​ക്കു​ള്ള പോ​ക്കി​ന് വേ​ണ്ട​ത് പു​തി​യൊ​രു ഭാ​വു​ക​ത്വ​മാ​ണ്. മ​റ്റൊ​രു രീ​തി​യി​ൽ പു​ഴ​യെ ഭാ​വ​ന​ചെ​യ്യ​ൽ. അ​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ​ത​ന്നെ, ഭാ​വ​ന പി​ന്നെ​ന്താ​ണ്, മ​റ്റൊ​രു വി​ധേ​ന​യു​ള്ള കാ​ഴ്ച​യ​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ?

പൊ​തു​വേ തോ​ന്നു​ക, അ​തു​ൾ​പ്പേ​റു​ന്ന ജീ​വി​ത​ങ്ങ​ളു​ടെ ആ​ക​ത്തു​ക​യാ​ണ് പു​ഴ​യു​ടെ ജീ​വ​നെ​ന്നാവും. ഈ ​പ​ശ്ചാ​ത്ത​ല​ത്തി​ൽ ‘മ​റ്റൊ​രു ഭാ​വ​ന’ എ​ന്ന​ത് സാ​മാ​ന്യ ചി​ന്ത​യു​ടെ എ​തി​ർ ദി​ശ​യി​ലെ വി​ചാ​ര​മാ​ണ്. അ​തി​നു​വേ​ണ്ട​ത് അ​റി​വ​ല്ല, അ​റി​ഞ്ഞ​തി​ന്റെ അഴി​വാ​ണ്. അ​റി​വു നേ​ടു​ന്ന​തി​ന്റെ ഇ​ര​ട്ടി പാ​ടു​ള്ള പ​ണി. പ​ഠി​പ്പി​ന്റെ വ​സ്തു​നി​ഷ്ഠ​ത​ക്ക് കീ​ഴി​ൽ പു​ഴ​ക്ക് വി​ധി ഒ​ന്നേ​യു​ള്ളൂ –ഏ​ക​മാ​ന ജ​ല​രാ​ശി. അ​വി​ടെ പ​ഴു​തി​ല്ല പു​ന​ർ​ഭാ​വ​ന​ക്ക്.

വേ​ണ്ട​ത്, ജീ​വ ചൈ​ത​ന്യ​ത്തി​ന്റെ വ്യാ​ക​ര​ണം. അ​സ്തി​ത്വ​ത്തെ വീ​ണ്ടും ഒ​ന്നേ​ന്ന് ഉ​ന്നിദ്ര​മാ​ക്കു​ന്ന ഒ​ന്ന്. പു​ഴ​യു​ടെ ജീ​വ​ൻ ഭാ​വ​ന​ചെ​യ്യു​മ്പോ​ൾ അ​തി​ലെ ജ​ല​ച്ചാർത്തി​ന് മ​റ്റൊ​രു തി​ള​ക്ക​മു​ണ്ടാ​വു​ന്നു. അ​വി​ടെ, മ​നു​ഷ്യ​നും പു​ഴ​ക്കു​മി​ട​യി​ൽ പു​തി​യ സാ​ധ്യ​ത​ക​ൾ തു​റ​ന്നു​കി​ട്ടു​ന്നു, സ​മ്പ​ർ​ക്ക​ത്തി​ന്, അ​ടു​പ്പ​ത്തി​ന്. വേ​റി​ട​ൽ മാ​യു​ന്നു. മ​ന​സ്സ് പൂണ്ട​ട​ങ്കം പ​തി​ക്കു​ന്നു ഹൃ​ദ​യ​ബ​ന്ധ​ത്തി​ലേ​ക്ക്. വെ​റും സാ​ധ്യ​ത​യ​ല്ലി​ത്. ചു​റ്റു​വ​ട്ട​ത്തു​ണ്ട് സ​ജീ​വ സാ​ക്ഷ്യ​ങ്ങ​ൾ പ​ല​ത്. പു​ഴ​ തേ​ടി​യി​റ​ങ്ങി​യാ​ൽ അ​തു ക​ണ്ടു​മു​ട്ടാം. പ​ല മ​നു​ഷ്യരൂപങ്ങ​ളി​ൽ, ജീ​വി​താ​നു​ഭ​വ​ങ്ങ​ളി​ൽ.

ഭ​ര​ണ​കൂ​ട വേ​ടരി​ൽ​നി​ന്ന് ഒ​രു മി​ണ്ടാ​പ്രാ​ണി​യെ ജാ​ഗ്ര​ത്താ​യി കാ​ക്കു​ന്ന ഒ​രു കൂ​ട്ട​രു​ണ്ട്, ചാ​ല​ക്കു​ടി​പ്പു​ഴ​യോ​ര​ത്ത്. വേ​ട​ന്റെ കാ​ലൊ​ച്ച ഇ​ട​ക്കി​ടെ ഉ​യ​രു​മ്പോ​ൾ അ​വ​ർ മാ​റോ​ട​ണ​ക്കു​ന്നു പു​ഴ​യെ, അ​മ്മ കു​ഞ്ഞി​നെ​യെ​ന്നോ​ണം. പ​ണ്ടൊ​രാ​ൾ ശ​രി​ക്കും അ​മ്മ​മാ​രെ കൂ​ട്ടി കാ​വ​ലി​രു​ന്നി​രു​ന്നു, ന​ർ​മ​ദക്ക് –മേ​ധ പ​ട്ക​ർ. ‘ജ​ല​സ​മാ​ധി’ വ​രെയുള്ള ക​വ​ച​ങ്ങ​ളെ​ല്ലാ​മ​ണി​ഞ്ഞി​ട്ടും ക​നി​ഞ്ഞി​ല്ല കാപാലികർ.

പു​ഴ എ​വി​ടെ​യു​ണ്ടോ അ​വി​ടെയെ​ല്ലാ​മു​ണ്ട് ഈ ​ജീ​വ​ന്മ​ര​ണ​പ്പോ​ര്, അ​തി​ന്റെ ഈ​ഷ​ൽ​ഭേ​ദ​ങ്ങ​ൾ. മി​ക്ക​പ്പോ​ഴും കാ​വ​ലാ​ൾ തോ​ൽ​ക്കു​ന്നു, പു​ഴയവൾ നി​ഴ​ലാ​വു​ന്നു, പ​രാ​ജി​ത​രു​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ളി​ൽ പ​ക്ഷേ, ഒ​രു തി​ള​ക്ക​മു​ണ്ട്. ജേ​താ​ക്ക​ൾ​ക്ക് ഒ​രി​ക്ക​ലു​മി​ല്ലാ​ത്ത​ത്. കാ​ര​ണം ത​ങ്ങ​ൾ​ക്ക് പോ​യ​തി​ൽ കൂ​ടു​ത​ൽ പ്ര​കൃ​തി​ക്ക് കൊ​ടു​ത്ത​വ​രാ​ണ​വ​ർ. സ്വ​കാ​ര്യ നൊ​മ്പ​ര​ങ്ങ​ളും അ​വ​കാ​ശ​ന​ഷ്ട​ങ്ങ​ളും ഉ​ള്ളി​ലൊ​തു​ക്കി, സ്വ​യം ഉ​ഴി​ഞ്ഞു​​െവ​ച്ച​വ​ർ. അ​വ​രെ അ​ടു​ത്ത​റി​യു​ന്ന അ​നു​ഭ​വ​മോ​രോ​ന്നും ന​മു​ക്കു​ള്ളി​ലെ ചോ​ദ്യ​ത്തി​ന് തി​ട​മേ​റ്റു​ന്നു– എ​വി​ടെ​വെ​ച്ചാ​ണ് സ്വ​ാർ​ഥം നി​ല​ക്കു​ക​യും​ ലോ​കം തു​ട​ങ്ങു​ക​യുംചെ​യ്യു​ന്ന​ത്? ത​ല​യോ​ടി​ലും തൊ​ലി​പ​ട​ത്തി​ലു​മ​ല്ല​ത്, തീ​ർ​ച്ച. ഗു​രു​ത്വ ഭാ​ര​മു​ള്ള ചോ​ദ്യ​ങ്ങ​ൾ പൊ​ന്തു​ന്ന​ത് ക​ടു​പ്പ​മി​ള​ഞ്ഞ മെ​ഴു​പ്പി​ൽ​നി​ന്നാ​ണ്. വേ​റി​ല്ലാ സാ​ക​ല്യ​ത്തി​ൽ​നി​ന്ന്.

ഇ​ള​മ​യി​ലേ ഊ​രു​വി​ട്ടോ​ടി പ​ര​ദേ​ശ​ങ്ങ​ളി​ൽ ഉ​ഴ​ന്ന്, പ​ല ‘ന​മ്പ​റും’ ശീ​ലി​ച്ച്, ഒ​ടു​വി​ൽ അ​ള​ക​ന​ന്ദ​യു​ടെ തീ​ര​ത്ത​ടി​ഞ്ഞ ലാ​ട​വൈ​ദ്യ​ര്. കീ​ശ​യി​ൽ ഒ​റ്റ​മൂ​ലി, എ​ന്തി​നു​മേ​തി​നും. അ​ര​ണ തൊ​ട്ട് അ​ര​യാ​ലു വ​രെ സ​ർ​വ​തും സ്വ​രൈ​ക്യ​ത്തി​ലെ​ന്നു വാ​യ്ത്താ​രി. കൂ​ട്ട​ത്തി​ൽ, പു​ഴ​ക്കും ന​ൽ​കു​ന്നു​ണ്ട് ആ ​സിം​ഫ​ണി​യി​ൽ ഒ​രു സ്വ​ര​മി​ട.

വ​ട​ക്ക​ത്തിയായ അ​ള​ക​ന​ന്ദ​യു​ടെ കാ​വ​ൽ​ച്ച​ട്ട സ്വ​യ​മ​ണി​ഞ്ഞ അ​യാ​ൾ തെ​ക്ക​നാ​ണ്, ത​നി ദ്രാ​വി​ഡ​ൻ. ‘തു​റ​വി​ട’മാ​ണ് ദ്രാ​വി​ഡ​മാ​ക്കി​യ​ത്, ആ​ര്യാ​ധി​നി​വേ​ശി​ക​ൾ. ആ ​തു​റ​ക​ളി​ലാ​ണെ​ന്നും മേ​ലാ​ക്ക​ത്തി​ന്റെ പി​റ. നേ​ര​തി​ന്റെ മാ​റ്റൊ​ലി​പോ​ലെ അ​യാ​ളു​ടെ സാ​ന്നി​ധ്യം മറ്റൊ​ന്നോ​ർ​മി​പ്പി​ച്ചു– ഗി​ൽ​ഗ​മേ​ഷി​ന്റെ ഇ​തി​ഹാ​സം തു​റ​ക്കു​ന്ന വ​രി​ക​ൾ: ‘‘യു​വാ​ൻ തെ​ല്ലു​നേ​ര​ത്തേ​ക്ക് മൗ​നി​യാ​യി​രു​ന്നു. പി​ന്നെ അ​വ​ൻ പ​റ​ഞ്ഞു, എ​നി​ക്ക് തോ​ന്നു​ന്നു ബ​ന്ധ​ങ്ങ​ളൊ​ക്കെ മെ​ലി​ഞ്ഞു​പോ​യി​രി​ക്കു​ന്നു.’’

ആ​കെ​യു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്ന അ​മ്മാ​വേം ത​ങ്ക​ച്ചി​യേം അ​ർ​ബു​ദം കൊ​ണ്ടു​പോ​യ​തോ​​െട​യാ​ണ് ദ്രാ​വി​ഡ​ൻ ഊ​രു​വി​ട്ട​ത്. അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞെത്തിയ പു​ഴ​ക്ക​രെ അ​യാ​ൾ പ​റ​ഞ്ഞു​തു​ട​ങ്ങി​യ​ത് വേ​ർ​പാ​ടി​നെ​ക്കു​റി​ച്ചോ, വി​പു​ല​മാ​യ മ​റ്റേ​തോ ഇ​ട​ർ​ച്ച​യെ​ക്കു​റി​ച്ചോ, അ​തോ ര​ണ്ടു​മോ? അ​റി​യി​ല്ല. അ​യാ​ൾ തു​ട​രട്ടെ: ‘‘ജീ​വ​നോ​ടി​രി​ക്കു​ക എ​ന്നാ​ൽ ബ​ന്ധ​പ്പെ​ട്ടി​രി​ക്കു​ക എ​ന്നാ​ണ്. ബ​ന്ധ​ങ്ങ​ളു​ടെ ഇ​ടം കാ​ര്യ​മാ​യി വി​പു​ല​പ്പെ​ടു​ത്തേ​ണ്ട​തു​ണ്ട്. കൂ​ട്ട​ർ​ക്കും വം​ശ​ത്തി​നു​മ​പ്പു​റ​ത്തേ​ക്ക്.’’ അ​തു​പ​റ​ഞ്ഞ് അ​യാ​ൾ ചൂ​ണ്ടി​യ​ത് വൈ​പു​ല്യ​ത്തി​ലേ​ക്കു ത​ന്നെ​യാ​ണ്, ആ​കാ​ശ​ത്തേ​ക്ക്.

‘‘അ​താ​ണ് കാ​ർ​ത്തി​ക ന​ക്ഷ​ത്ര​രാ​ശി. എ​ന്റെ ഇ​ഷ്ട​സ​മൂ​ഹം. നോ​ക്ക്, അ​തെ​ത്ര തു​റ​ന്ന വ്യ​വ​സ്ഥി​തി. വ​ർ​ത്തുള സം​ഘ​മാ​യാ​ണ് ന​ക്ഷ​ത്ര​ങ്ങ​ൾ രൂ​പ​മെ​ടു​ക്കാ​റ്. ന​ടു​ക്ക് ശ​ക്തി​യു​ള്ള കേ​ന്ദ്ര ന​ക്ഷ​ത്രം, ചു​റ്റി​ലും ചെ​റു​ന​ക്ഷ​ത്ര​ങ്ങ​ൾ. അ​ങ്ങ​നെ​യാ​ണ് ഗു​രു​ത്വ​ബ​ലം പ്ര​വ​ർ​ത്തി​ക്കു​ക. പ​ക്ഷേ, കാ​ർ​ത്തി​ക –അ​തി​ൽ മ​റി​ച്ചാ​ണ് ക​ഥ: ശ​ക്ത​രാ​യ ഏ​ഴ് ത​ങ്ക​ച്ചി​ക​ളും ന​ടു​ക്കൊ​രു ദു​ർ​ബ​ല കേ​ന്ദ്ര​വും. ഒ​രു കേ​ന്ദ്രബി​ന്ദു​വി​ലേ​ക്കും കേ​ന്ദ്രീ​ക​രി​ക്കു​ന്നി​ല്ല സ​മൂ​ഹം. പാ​ടേ സ്വ​ത​ന്ത്ര​മാ​യ രാ​ഷ്ട്രീ​യ​ക്ര​മം, ഇല്ലേ?’’

​തു​റ​വി​ട​ൻ തു​റ​ന്നി​ട്ട​തൊ​രു വ്യ​ത്യ​സ്ത തു​റ​സ്സ്. വി​പു​ല​മാ​യി വി​തി​ർ​ന്ന ബ​ന്ധ​ബോ​ധം ത​ഴ​ക്കു​ന്ന​ത് അ​വി​ടെ​യാ​ണ്. ഓ​രോ​ന്നും എ​ല്ലാ​ത്തി​നെ​യും പ്ര​തി​ബിം​ബി​ക്കു​ന്ന പാ​ര​സ്പ​ര്യ​ത്തി​ന്റെ ഇ​ഴ​ച്ചാ​ർ​ത്ത്. ജീ​വി​ത​വ​ല പൊ​ട്ടാ​തെ കാ​ക്കു​ന്ന ഉ​ട​പ്പം.

പു​ഴ ചെ​യ്യു​ന്ന​തും ഈ ​ഇ​ഴ​യി​ട​ല​ല്ലേ? കേ​ന്ദ്രീ​ക​ര​ണ​ങ്ങ​ളി​ല്ലാ​ത്ത ഒ​ഴു​ക്ക്, ഉ​ള്ളു​തെ​ളി​ക്കു​ന്നു. സ്വ​ത​ന്ത്ര​മാ​യ എ​ഴു​ത്തി​ന്റെ പ്ര​വാ​ഹ​ത്തി​ള​ക്കം​പോ​ലെ. അ​തി​ൽ ലോ​കം വെ​ട്ടി​ത്തി​ള​ങ്ങു​ന്നു, അ​തി​രി​ല്ലാ മ​ന​സ്സി​ന്റെ വെ​ളി​ച്ച​ത്തി​ൽ. പു​ഴ തെ​ളി​ച്ച​മാ​ണ്.

ആ​രാ​ണ് പു​ഴ​ക്കാ​യ് പ​റ​യു​ന്ന​ത്?

എ​ന്താ​ണ് പു​ഴ​ക്ക് പ​റ​യാ​നു​ള്ള​ത്?

–ര​ണ്ടും ര​ണ്ട് ചോ​ദ്യ​ങ്ങ​ൾ: ആ​ദ്യ​ത്തേ​ത് താ​ര​ത​മ്യേ​ന എ​ളു​പ്പം, ഉ​ത്ത​ര​ത്തി​ന്. മ​റ്റ​തോ –ഭാ​രി​ച്ച പ​ണി. അ​പ്പ​ണി​യു​ടെ ക​ന്നി​ച്ചു​വ​ടൊ​രു മൂ​ന്നാം ചോ​ദ്യ​മാ​ണ്: ആ​രാ​ണ് പു​ഴ പ​റ​യു​ന്ന​ത് കേ​ൾ​ക്കു​ന്നത്?

പ​റ​യു​ക എ​ന്നാ​ൽ മ​റ്റൊ​രാ​ളെ ധ​രി​പ്പി​ക്ക​ലാ​ണ്. ചൊ​ന്ന​തി​നും കേ​ട്ട​തി​നു​മി​ടെ എ​പ്പോ​ഴു​മു​ണ്ടൊ​രു വി​ട​വ്. കാ​ര​ണം ര​ണ്ടാ​ൾ​ക്കി​ട​യി​ൽ എേപ്പാ​ഴു​മു​ണ്ട് ഒ​രാ​ഴം. ഉ​രി​യാ​ടി​യ​ത് ഉ​ള്ള​ട​ക്കു​ന്നു​ണ്ട്, ശ്രോ​താ​വി​നെ. എ​ന്നാ​ലും കേ​ട്ട​ത് സ്പ​ഷ്ട​മാ​വു​ക ശ്രോ​താ​വി​ന്റെ ബോ​ധം അ​ത​രി​ച്ചെ​ടു​ക്കു​മ്പോ​ൾ മാ​ത്രം– പ​റ​യു​ന്ന​തി​ലും പ്ര​യാ​സ​മാ​ണ് കേ​ൾ​ക്കു​ന്ന​തി​നെ​ന്നു സാ​രം. ചി​ല്ല​റ​ക്കാ​ര്യ​മ​ല്ല ന​ല്ല ശ്രോ​താ​വാ​കാൻ. അ​ങ്ങ​നൊ​രു കാ​താ​ണ് വേ​ണ്ട​ത്. പു​ഴ​യെ കേ​ൾ​ക്കാ​ൻ.

പു​ഴ​യു​ടെ ഭാ​ഷ​ണം ഭൂ​ത​ഭാ​വി​ക​ൾ മാ​റാ​ടു​ന്നി​ട​മാ​ണ്, പ​ര​സ്പ​രം സു​താ​ര്യ​മാ​യി. അ​തി​നു കൂ​ർ​പ്പി​ക്കു​ന്ന കാ​തി​നെ വാ​രി​പ്പു​ണ​രും പു​ഴ​മു​ഖ​ത്തെ ശ​ബ്ദ​ങ്ങ​ൾ. ആ ​നാ​ദ​ബാ​ഹു​ല്യം ഒ​ച്ചബ​ഹ​ള​മാ​കു​ന്നി​ല്ല, ഒ​രി​ക്ക​ലും. കാ​തെ​ത്ര കൂ​ർ​പ്പി​ച്ചാ​ലും വേ​ർതി​രി​ക്കാ​നാ​വി​ല്ല ആ ​വീ​ചി​ക​ൾ, കൃ​ത്യ​മാ​യി. മെ​ല്ലെ മെ​ല്ലെ ഒ​രാ​ല​ക്തി​ക ശോ​ഭ പ​ട​രു​ന്നു, ഉ​ള്ളാ​കെ. പു​ഴ​യു​ടെ പ്ര​ഭാ​വ​ല​യം. അ​ത​നു​ഭ​വി​ക്കു​ന്ന മ​ന​സ്സി​ൽ ആ​ദ്യ​ ചോ​ദ്യം അ​ലി​ഞ്ഞു​പോ​കു​ന്നു (ജീ​വ​നു​ണ്ടോ പു​ഴ​ക്ക്?). പ്ര​കൃ​തി​യെ ഒ​രൊ​റ്റ ഉ​ട​മ്പാ​യി മ​നു​ഷ്യ​ന് ഉ​ൾ​ക്കൊ​ള്ളാ​നാ​വു​ന്ന​ത്, അ​യാ​ൾ അ​തി​ന്റെ ഭാ​ഗ​മാ​യ​തു​കൊ​ണ്ടാ​ണ്. അ​തു​ത​ന്നെ ക​ഥ, പു​ഴ​യു​ടെ​യും. ന​മ്മ​ൾ ജീ​വ​നു​ള്ള ഉ​ൺ​മ​യെ​ങ്കി​ൽ പു​ഴ​യും.