Begin typing your search above and press return to search.

മേതിലിനെ നഗരമെഴുത്തുകാരനായി വായിക്കുമ്പോൾ

മേതിലിനെ   നഗരമെഴുത്തുകാരനായി   വായിക്കുമ്പോൾ
cancel

എഴുത്തച്ഛൻ പുരസ്കാരലബ്ധിയുടെ നിറവിലാണ് മേതിൽ രാധാകൃഷ്ണൻ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയാണ് കവിയും മാധ്യമപ്രവർത്തകനുമായ ലേഖകൻ. മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ മേതിൽ രാധാകൃഷ്ണന്റെ സ്ഥാനം നിർണയിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ ആധുനികതയുടെ ഒരു തുടർച്ചയായോ ഉത്തരാധുനികതയുടെ ഒരു പ്രതിനിധിയായോ മാത്രം അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത് ശരിയല്ല. മലയാളത്തിലെ ആഖ്യാനശീലങ്ങളെ നിരന്തരം ചോദ്യംചെയ്ത എഴുത്തുകാരനാണ് മേതിൽ. കഥ എങ്ങനെയായിരിക്കണം, കഥാപാത്രം ആരായിരിക്കണം, അനുഭവത്തിന്റെ അതിരുകൾ എവിടെയാണ് അവസാനിക്കുന്നത്, സാഹിത്യത്തിന് ഏതെല്ലാം വിജ്ഞാനമേഖലകളുമായി സംവദിക്കാം തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളിൽ...

Your Subscription Supports Independent Journalism

View Plans
  • Unlimited access to Madhyamam Weekly Articles and Archives
  • ........
  • Experience ‘Ad Free’ article pages
എഴുത്തച്ഛൻ പുരസ്കാരലബ്ധിയുടെ നിറവിലാണ് മേതിൽ രാധാകൃഷ്ണൻ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയാണ് കവിയും മാധ്യമപ്രവർത്തകനുമായ ലേഖകൻ.

മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ മേതിൽ രാധാകൃഷ്ണന്റെ സ്ഥാനം നിർണയിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ ആധുനികതയുടെ ഒരു തുടർച്ചയായോ ഉത്തരാധുനികതയുടെ ഒരു പ്രതിനിധിയായോ മാത്രം അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത് ശരിയല്ല. മലയാളത്തിലെ ആഖ്യാനശീലങ്ങളെ നിരന്തരം ചോദ്യംചെയ്ത എഴുത്തുകാരനാണ് മേതിൽ. കഥ എങ്ങനെയായിരിക്കണം, കഥാപാത്രം ആരായിരിക്കണം, അനുഭവത്തിന്റെ അതിരുകൾ എവിടെയാണ് അവസാനിക്കുന്നത്, സാഹിത്യത്തിന് ഏതെല്ലാം വിജ്ഞാനമേഖലകളുമായി സംവദിക്കാം തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളിൽ തുടർച്ചയായി ഉയർന്നുവരുന്നു. ഈ സവിശേഷതകളെ മുൻനിർത്തി മേതിലിനെ ഒരു നഗരമെഴുത്തുകാരനായി വായിക്കാനാണ് ഈ ലേഖനത്തിന്റെ ശ്രമം.

ഇവിടെ നഗരമെഴുത്തുകാരൻ എന്ന പ്രയോഗം ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അർഥത്തിലല്ല ഉപയോഗിക്കുന്നത്. നഗരത്തിൽ താമസിക്കുന്ന ഒരാൾ നഗരത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അയാൾ നഗരമെഴുത്തുകാരനാകുന്നില്ല. അതുപോലെ ഗ്രാമത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതുന്ന ഒരാൾ ഗ്രാമീണമായ ബോധത്തിന്റെ തടവുകാരനുമാകുന്നില്ല. നഗരബോധം എന്നത് ഒരു ജീവിതസ്ഥലത്തിന്റെ പേരല്ല; ലോകത്തെ സമീപിക്കുന്ന ഒരു രീതിയാണ്. പരിചിതമായ ജീവിതപരിസരത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് സഞ്ചരിക്കാനും വ്യത്യസ്തമായ അറിവുകളെയും സംസ്കാരങ്ങളെയും ജീവിതരീതികളെയും ഉൾക്കൊള്ളാനും കഴിയുന്ന ഒരു തുറന്ന മനസ്സിന്റെ പേരാണ് അത്. ഈ അർഥത്തിൽ മേതിലിന്റെ സാഹിത്യം മലയാളത്തിലെ നഗരബോധത്തിന്റെ സവിശേഷമായ ഒരു ആവിഷ്കാരമാണ്.

മലയാള സാഹിത്യത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം രൂപപ്പെട്ടത് ഗ്രാമത്തെ കേന്ദ്രമാക്കിക്കൊണ്ടാണ്. ഗ്രാമം എന്നത് മലയാളിയുടെ സാഹിത്യഭാവനയിൽ ഒരു ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ ഇടം മാത്രമായിരുന്നില്ല. അത് കുടുംബ ബന്ധങ്ങളുടെയും ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെയും ഭൂവുടമസ്ഥതയുടെയും കാർഷിക ജീവിതത്തിന്റെയും ഓർമകളുടെയും മൂല്യവ്യവസ്ഥയുടെയും കേന്ദ്രമായിരുന്നു. തറവാടും പാടവും പുഴയും ക്ഷേത്രവും കാവും കുളവും ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിന്റെ ഭൗതികമായ അടയാളങ്ങൾ മാത്രമല്ല, ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സാംസ്കാരികവും വൈകാരികവുമായ ഘടനയുടെ ഭാഗങ്ങളുമായിരുന്നു.

മലയാള നോവലിന്റെ വളർച്ചയിൽ ഗ്രാമജീവിതം നിർണായകമായ സ്ഥാനം വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. തകഴി ശിവശങ്കരപ്പിള്ളയുടെ ‘കയർ’ കേരളീയ കാർഷികസമൂഹത്തിന്റെ ദീർഘമായ ചരിത്രത്തെയും ഭൂമിയുമായുള്ള മനുഷ്യന്റെ ബന്ധത്തെയും സാമൂഹിക പരിവർത്തനങ്ങളെയും വിശാലമായ കാൻവാസിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. എം.ടി. വാസുദേവൻ നായരുടെ ‘നാലുകെട്ട്’, ‘അസുരവിത്ത്’, ‘കാലം’ തുടങ്ങിയ കൃതികളിലും കുടുംബം, തറവാട്, സാമൂഹിക മാറ്റം, വ്യക്തിയുടെ അസ്തിത്വം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷങ്ങൾ പ്രധാനമാണ്.

ഗ്രാമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ആദർശവത്കരണത്തെ സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ തലങ്ങളിൽ ചോദ്യംചെയ്തവരിൽ അംബേദ്കർ പ്രധാനിയാണ്. ഇന്ത്യൻ ഗ്രാമത്തെ സ്വാഭാവികമായ ഐക്യത്തിന്റെയും സഹവർത്തിത്വത്തിന്റെയും ഇടമായി കാണുന്ന ദേശീയവാദപരമായ സങ്കൽപത്തെ അദ്ദേഹം വിമർശിച്ചു. ഗ്രാമം ജാതിവ്യവസ്ഥയും സാമൂഹികമായ വേർതിരിവുകളും അധികാരബന്ധങ്ങളും പുനരുൽപാദിപ്പിക്കുന്ന ഇടം കൂടിയാണെന്ന് അംബേദ്കറുടെ നിരീക്ഷണങ്ങൾ നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. ഗ്രാമത്തിന്റെ സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സാഹിത്യഭാവനക്കപ്പുറം അതിന്റെ അധികാരഘടനകളെക്കൂടി കാണേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ഈ വിമർശനം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു.

മാർക്സിന്റെയും എംഗൽസിന്റെയും സാമൂഹികചിന്തകളിലും നഗരവത്കരണവും ഗ്രാമ-നഗര വിഭജനവും ചരിത്രപരമായ മാറ്റങ്ങളുടെ ഭാഗമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. വ്യവസായവത്കരണവും തൊഴിൽമാറ്റവും ജനസംഖ്യയുടെ സഞ്ചാരവും പുതിയ സാമൂഹികബന്ധങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. ഈ മാറ്റങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതസ്ഥലത്തെ മാത്രമല്ല, അവന്റെ ചിന്തയെയും അനുഭവത്തെയും സ്വത്വത്തെയും മാറ്റി. മലയാള സാഹിത്യത്തിലും ഈ മാറ്റങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനം ക്രമേണ ശക്തമായി.

മലയാളത്തിലെ ആധുനികത ഗ്രാമകേന്ദ്രിതമായ സാഹിത്യഭാവനയെ പൂർണമായി ഇല്ലാതാക്കിയില്ല. പക്ഷേ അതിന്റെ ഏകാധിപത്യത്തെ തകർത്തു. വ്യക്തിയുടെ ഏകാന്തത, അസ്തിത്വപ്രശ്നങ്ങൾ, അന്യവത്കരണം, നഗരജീവിതം, അധികാരസംവിധാനങ്ങൾ, ഭാഷയുടെ പരിമിതികൾ തുടങ്ങിയവ സാഹിത്യത്തിന്റെ പുതിയ വിഷയങ്ങളായി മാറി.

ഒ.വി. വിജയന്റെ ‘ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം’ ഗ്രാമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നോവലാണെങ്കിലും അത് പരമ്പരാഗത ഗ്രാമനോവലിന്റെ തുടർച്ചയല്ല. ഖസാക്ക് ഒരു ഭൗതികസ്ഥലം മാത്രമല്ല; മിത്തും യാഥാർഥ്യവും ഓർമയും സ്വപ്നവും ദാർശനികചിന്തയും ഒന്നിച്ചുചേരുന്ന സങ്കീർണമായ അനുഭവലോകമാണ്. ഗ്രാമം ഇവിടെ പഴയ മൂല്യവ്യവസ്ഥയുടെ സുരക്ഷിതമായ ഇടമല്ല. മനുഷ്യന്റെ അസ്തിത്വപരമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരുന്ന ഒരു വിചിത്രമായ ഭൂമികയാണ്.

 

എം. മുകുന്ദന്റെ ‘മയ്യഴിപ്പുഴയുടെ തീരങ്ങളിൽ’ മറ്റൊരു രീതിയിൽ ചരിത്രത്തെയും സ്ഥലത്തെയും മനുഷ്യജീവിതത്തെയും പുനർവായിക്കുന്നു. കൊളോണിയൽ ചരിത്രവും വ്യക്തികളുടെ ജീവിതവും രാഷ്ട്രീയപരിവർത്തനങ്ങളും ഒരേ ആഖ്യാനത്തിൽ ഇടംപിടിക്കുന്നു. മയ്യഴി ഒരു പ്രാദേശിക സ്ഥലമായിരിക്കുമ്പോഴും അതിന്റെ ചരിത്രം ആഗോള രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നത് ഗ്രാമത്തിൽനിന്ന് നഗരത്തിലേക്കുള്ള ഒരു ലളിതമായ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ യാത്രയല്ല. മറിച്ച്, ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സാഹിത്യത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ സംഭവിക്കുന്ന മാറ്റമാണ്. ഗ്രാമം ഇനി സ്വയംപര്യാപ്തമായ ഒരു ലോകമല്ല. പുറംലോകവുമായി നിരന്തരം ബന്ധപ്പെടുകയും അതിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ മാറുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഇടമാണ്.

മലയാളിയുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രവാസവും വിദ്യാഭ്യാസവും ഭരണസംവിധാനങ്ങളും വ്യവസായവും നഗരങ്ങളിലേക്കുള്ള കുടിയേറ്റവും വർധിച്ചതോടെ സാഹിത്യത്തിന്റെ അനുഭവപരിസരവും മാറി. ഡൽഹി, ബോംബെ, മദ്രാസ് തുടങ്ങിയ നഗരങ്ങൾ മലയാളി എഴുത്തുകാരുടെ ജീവിതത്തിലും രചനകളിലും പ്രധാന ഇടങ്ങളായി. സ്വന്തം നാട്ടിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ അനുഭവം പുതിയ സാഹിത്യഭാവുകത്വം സൃഷ്ടിച്ചു.

ഈ നഗരാനുഭവം കെട്ടിടങ്ങളുടെയും നിരത്തുകളുടെയും തിരക്കിന്റെയും വിവരണം മാത്രമായിരുന്നില്ല. ഭാഷാപരമായ അന്യത്വം, സാംസ്കാരികമായ വൈവിധ്യം, തൊഴിൽബന്ധങ്ങൾ, ഏകാന്തത, വ്യക്തിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം, പുതിയ സാമൂഹികബന്ധങ്ങൾ എന്നിവ അതിന്റെ ഭാഗമായി. ഒരേ നഗരത്തിൽ വ്യത്യസ്ത ഭാഷകളും മതങ്ങളും സംസ്കാരങ്ങളും ജീവിതരീതികളും പരസ്പരം ഇടപെടുന്നു. ഈ ബഹുസ്വരതയാണ് നഗരബോധത്തിന്റെ പ്രധാന സവിശേഷതകളിലൊന്ന്.

നഗരം മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ സ്വതന്ത്രനാക്കുകയും അതേസമയം കൂടുതൽ ഏകാകിയാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഗ്രാമത്തിൽ വ്യക്തിയെ നിർവചിച്ചിരുന്ന കുടുംബവും ജാതിയും സാമൂഹികബന്ധങ്ങളും നഗരത്തിൽ പലപ്പോഴും ദുർബലമാകുന്നു. എന്നാൽ, അവയുടെ സ്ഥാനത്ത് പുതിയ ബന്ധങ്ങളും നിയന്ത്രണങ്ങളും അധികാരസംവിധാനങ്ങളും രൂപപ്പെടുന്നു. ഈ സങ്കീർണതകളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സാഹിത്യമാണ് നഗരബോധമുള്ള സാഹിത്യം.

മലയാളത്തിലെ ഈ മാറ്റത്തിന്റെ നിർണായകമായ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ആനന്ദിന്റെ രചനകൾ ശ്രദ്ധേയമാകുന്നു. ‘ആൾക്കൂട്ടം’ എന്ന നോവൽ നഗരജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കിനെയും മനുഷ്യന്റെ അന്യവത്കരണത്തെയും മാത്രമല്ല, ആധുനിക മനുഷ്യന്റെ അസ്തിത്വപ്രശ്നങ്ങളെയും രാഷ്ട്രീയമായ ചോദ്യങ്ങളെയും മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുവരുന്നു. ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ ഏകാകിയാകുന്നു എന്നത് ആധുനിക നഗരജീവിതത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന വൈരുധ്യമാണ്.

ആനന്ദിന്റെ രചനകളിൽ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അതിരുകൾ പലപ്പോഴും അപ്രസക്തമാകുന്നു. ചരിത്രം, രാഷ്ട്രീയം, യുദ്ധം, അധികാരം, ശാസ്ത്രം, തത്ത്വചിന്ത, മനുഷ്യാവകാശം തുടങ്ങിയ മേഖലകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഖ്യാനലോകത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നു. ഒരു ദേശത്തിന്റെ ചരിത്രം മറ്റൊരു ദേശത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു. ഒരു വ്യക്തിയുടെ അനുഭവം വലിയൊരു ചരിത്രപ്രക്രിയയുടെ ഭാഗമാകുന്നു.

ആനന്ദിന്റെ നഗരബോധം അതുകൊണ്ടുതന്നെ നഗരത്തിന്റെ ഭൗതികമായ വിവരണത്തിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല. അത് ലോകത്തെ ചരിത്രപരമായും രാഷ്ട്രീയമായും ദാർശനികമായും വായിക്കുന്ന ഒരു ബൗദ്ധിക സമീപനമാണ്. ഈ നിലയിൽ ആനന്ദിന്റെ രചനകൾ മലയാള സാഹിത്യത്തിന്റെ അനുഭവപരിസരത്തെ കൂടുതൽ വിശാലമാക്കി.

എന്നാൽ, മേതിലിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഈ നഗരബോധം മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് മാറുന്നു. ആനന്ദിന്റെ രചനകളിൽ ചരിത്രവും രാഷ്ട്രീയവും അധികാരവും വലിയ ആശയഘടനകളായി മുന്നോട്ടുവരുമ്പോൾ മേതിലിന്റെ രചനകളിൽ ശാസ്ത്രവും പ്രകൃതിയും ശരീരവും സംഗീതവും ഭാഷയും സാങ്കേതികവിദ്യയും ദൈനംദിന വസ്തുക്കളും ഒരുപോലെ ആഖ്യാനത്തിന്റെ കേന്ദ്രങ്ങളാകുന്നു. മേതിലിന്റെ നഗരം ഒരു സ്ഥലമല്ല; ലോകത്തെ അറിയാനുള്ള ഒരു രീതിയാണ്. അത് ഒരു ബൗദ്ധികാവസ്ഥയാണ്.

മേതിൽ രാധാകൃഷ്ണന്റെ രചനകളുടെ സവിശേഷത അവയുടെ വിജ്ഞാനപരമായ ബഹുസ്വരതയാണ്. ശാസ്ത്രം, ജീവശാസ്ത്രം, സാങ്കേതികവിദ്യ, തത്ത്വചിന്ത, മനഃശാസ്ത്രം, സംഗീതം, സിനിമ, സാഹിത്യം, പുരാണം, ചരിത്രം, ലൈംഗികത, പ്രകൃതി തുടങ്ങിയ വ്യത്യസ്ത മേഖലകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളിൽ പരസ്പരം ഇടപെടുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളിൽ മനുഷ്യൻ എല്ലാറ്റിന്റെയും കേന്ദ്രമല്ല. മനുഷ്യനു ചുറ്റുമുള്ള ജീവജാലങ്ങൾക്കും വസ്തുക്കൾക്കും പ്രകൃതിക്കും അവരുടേതായ അസ്തിത്വമുണ്ട്. സസ്യങ്ങളും പ്രാണികളും മൃഗങ്ങളും മനുഷ്യന്റെ വികാരങ്ങളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കാനുള്ള ഉപകരണങ്ങൾ മാത്രമല്ല. അവക്ക് മനുഷ്യനിൽനിന്ന് സ്വതന്ത്രമായ ഒരു ജീവിതലോകമുണ്ട്. ഈ സമീപനം പരമ്പരാഗതമായ മനുഷ്യകേന്ദ്രിതമായ സാഹിത്യകാഴ്ചപ്പാടിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.

പ്രകൃതിയെക്കുറിച്ച് എഴുതുന്നതുകൊണ്ട് ഒരാൾ ഗ്രാമീണ നൊസ്റ്റാൾജിയയുടെ എഴുത്തുകാരനാകുന്നില്ല. പ്രകൃതിയെ മനുഷ്യന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട സ്വർഗമായി കാണുന്നതും പ്രകൃതിയെ സ്വതന്ത്രമായ ഒരു ജീവലോകമായി കാണുന്നതും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്. മേതിലിന്റെ പ്രകൃതിവായനയിൽ രണ്ടാമത്തെ സമീപനമാണ് പലപ്പോഴും ശക്തമാകുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രകൃതിവിവരണങ്ങളെ ഗ്രാമത്തിന്റെ ഓർമകളിലേക്കുള്ള മടക്കമായി മാത്രം വായിക്കാൻ കഴിയില്ല.

മേതിലിന്റെ ആഖ്യാനപ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സങ്കീർണത ഏറ്റവും പ്രകടമായി അനുഭവപ്പെടുന്ന കൃതികളിലൊന്നാണ് ‘സംഗീതം ഒരു സമയകലയാണ്’. ചെറുകഥയെന്നോ നോവലെന്നോ കൃത്യമായി നിർവചിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഈ ദീർഘമായ ആഖ്യാനം വായനക്കാരനെ പല കാലങ്ങളിലേക്കും അനുഭവതലങ്ങളിലേക്കും കൊണ്ടുപോകുന്നു.

 

ഹാമലിൻ നഗരത്തിലെ എലികളെ തുരത്താൻ എത്തുന്ന പൈഡ് പൈപ്പറുടെ കഥയാണ് ഇതിന്റെ ഒരു പ്രധാന മിത്തിക് അടിത്തറ. നഗരത്തിലെ എലികളെ ഇല്ലാതാക്കിയതിന് വാഗ്ദാനം ചെയ്ത പ്രതിഫലം ലഭിക്കാതെ വന്നപ്പോൾ കുഴൽക്കാരൻ തിരിച്ചെത്തി നഗരത്തിലെ കുട്ടികളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു എന്നതാണ് ആ കഥയുടെ പ്രസിദ്ധമായ രൂപം. യൂറോപ്പിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വ്യാപകമായി പടർന്നുപിടിച്ച ‘ബ്ലാക്ക് ഡെത്ത്’ എന്ന മഹാമാരിയുടെ ഓർമയുമായി ഈ മിത്തിനെ ബന്ധിപ്പിച്ചാണ് മേതിൽ തന്റെ ആഖ്യാനലോകം വികസിപ്പിക്കുന്നത്.

ഇവിടെ മിത്തും ചരിത്രവും പരസ്പരം വിശദീകരിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് അവ തമ്മിൽ പുതിയൊരു ബന്ധം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. എലികളെ ഇല്ലാതാക്കാൻ എത്തുന്ന കുഴൽക്കാരന്റെ കഥയും പ്ലേഗിന്റെ ചരിത്രവും ഒരേ ഭയത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളായി വായിക്കപ്പെടുന്നു. പ്ലേഗ് മനുഷ്യസമൂഹത്തെ തകർക്കുന്ന ഒരു രോഗം മാത്രമല്ല; മനുഷ്യന്റെ നിയന്ത്രണബോധത്തെ തകർക്കുന്ന ഒരു അദൃശ്യശക്തികൂടിയാണ്.

ബസവയുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ ഈ ചരിത്രവും മിത്തും മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു. സിനിമാനടനാകാൻ ആഗ്രഹിച്ച ബസവക്ക് ലഭിക്കുന്നത് ഒരു ശവത്തിന്റെ വേഷമാണ്. കർണാടകത്തിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കാത്തുനിൽക്കുന്ന അയാളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പിതാവായ നാഗിയും സാനിറ്ററി ഉദ്യോഗസ്ഥനായ അയാളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ശുചീകരണത്തൊഴിലും കുഴലിന്റെ പ്രതീകവും കടന്നുവരുന്നു. പ്ലേഗിന്റെ രാത്രിയിൽ പിതാവിന്റെ കുഴൽ ബസവയുടെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ പൈഡ് പൈപ്പറുടെ മിത്ത് മറ്റൊരു കാലത്തേക്ക് പുനരാവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്നു.

ഇവിടെ കുഴൽ ഒരു സംഗീതോപകരണം മാത്രമല്ല. മനുഷ്യരെ ഒരിടത്തുനിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് നയിക്കുന്നതും ചിലപ്പോൾ അവരുടെ ജീവിതത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതുമായ അദൃശ്യശക്തിയുടെ രൂപകമാണ്. പൈഡ് പൈപ്പറിൽനിന്ന് നാഗിയിലേക്കും നാഗിയിൽനിന്ന് ബസവയിലേക്കും നീളുന്ന ഈ ബന്ധം ചരിത്രത്തിന്റെ ആവർത്തനത്തെയും ദുരന്തത്തിന്റെ തലമുറാന്തര സഞ്ചാരത്തെയും ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ കൃതിയുടെ മറ്റൊരു പ്രധാന സവിശേഷത കാലത്തെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന രീതിയാണ്. കാലം ഇവിടെ കലണ്ടറിലെ തീയതികളോ ചരിത്രത്തിലെ വർഷങ്ങളോ മാത്രമല്ല. മനുഷ്യന്റെ അനുഭവത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മടങ്ങിയെത്തുന്ന ഭയവും ഓർമയും ദുരന്തവുമാണ്. ഒരിക്കൽ സംഭവിച്ച ദുരന്തം മറ്റൊരു കാലത്ത് മറ്റൊരു മനുഷ്യനിലൂടെ പുനരാവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്നു. കാലം ഒരു നേർരേഖയല്ല; വ്യത്യസ്ത അനുഭവങ്ങൾ തമ്മിൽ ബന്ധപ്പെടുന്ന ഒരു സങ്കീർണ ഘടനയാണ്.

ഈ കൃതി ഒരു ചരിത്രകഥയോ പ്ലേഗിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആഖ്യാനമോ മാത്രമല്ല. മിത്ത്, ചരിത്രം, രോഗം, സിനിമ, സംഗീതം, മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹം, മരണബോധം എന്നിവയെ ഒരേ ആഖ്യാനത്തിൽ കൂട്ടിയിണക്കുന്ന ബഹുനില ഘടനയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇതിനെ ഒരു സാധാരണ കഥയുടെ പരിധിയിൽ ഒതുക്കാനാവില്ല.

മേതിലിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന കൃതിയാണ് ഹിച്ച്കോക്കിന്റെ ഇടപെടൽ. ആൽഫ്രഡ് ഹിച്ച്കോക്ക് തന്റെ സിനിമകളിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ചെറിയ അതിഥിവേഷങ്ങൾക്കു പ്രസിദ്ധനാണ്. സിനിമയുടെ മുഖ്യസംഭവങ്ങളിൽനിന്ന് വേറിട്ടുനിൽക്കുന്ന ഈ സാന്നിധ്യം പലപ്പോഴും ഒരു നിമിഷം മാത്രമേ നീളുന്നുള്ളൂ. എങ്കിലും സംവിധായകന്റെ സാന്നിധ്യം സിനിമയുടെ അനുഭവത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക അടയാളം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

ഹിച്ച്കോക്കിന്റെ ഈ പ്രത്യക്ഷപ്പെടലിനെ മേതിൽ ഒരു ആഖ്യാനസാധ്യതയായി വികസിപ്പിക്കുന്നു. കഥയുടെ പ്രധാന സംഭവവികാസങ്ങളിൽനിന്ന് മാറിനിൽക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ ഇടപെടൽ എങ്ങനെ ആഖ്യാനത്തിന്റെ അർഥത്തെ മാറ്റുന്നു എന്നതാണ് ഇവിടെ ശ്രദ്ധേയമാകുന്നത്. ഹിച്ച്കോക്ക് എവിടെയാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതെന്നതിൽ വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകാത്തതുപോലെ തോന്നുന്ന ഈ സാന്നിധ്യം, യഥാർഥത്തിൽ സിനിമയുടെ ലോകത്തേക്ക് സംവിധായകൻ കടന്നുവരുന്ന ഒരു വിചിത്രമായ നിമിഷമാണ്.

മേതിലിന്റെ നിരീക്ഷണശേഷിയുടെ ഏറ്റവും രസകരമായ ഉദാഹരണങ്ങളിലൊന്നാണ് മെലിഞ്ഞവരുടെ മനഃശാസ്ത്രം. ശരീരത്തിന്റെ വലുപ്പത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു നിരീക്ഷണമായി തോന്നുന്ന ശീർഷകം കഥ മുന്നോട്ടുപോകുമ്പോൾ സ്വകാര്യതയെയും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള സൂക്ഷ്മമായ അന്വേഷണമായി മാറുന്നു.

മോഷ്ടിക്കാനായി ഒരു സ്ത്രീയുടെ മുറിയിൽ കടക്കുന്ന ഒരാൾ അവിടെ മറ്റൊരാളുടെ സ്വകാര്യ ഇടത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചിരിക്കുകയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു. മോഷണം നടത്താതെ അയാൾ അവിടെനിന്ന് മടങ്ങുകയും ക്ഷമാപണം എഴുതിവെക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പിന്നീട് ആ സ്ത്രീ ആ വ്യക്തി തന്റെ വീട്ടിൽ പത്രം എത്തിക്കുന്ന ആളാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു. കത്തുകളിലൂടെയും പത്രബില്ലിലെയും മാസികയുടെ പേരിലെയും അക്ഷരസാമ്യങ്ങളിലൂടെയും ആ തിരിച്ചറിവ് സാധ്യമാകുന്നു.

ഈ തിരിച്ചറിവിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഭാഗം ആ സ്ത്രീയുടെ പ്രതികരണമാണ്. തന്റെ സ്വകാര്യതയെ മാനിച്ചതിന് അവൾ അയാളോട് നന്ദി പറയുന്നു. ഒരു വ്യക്തിയുടെ സ്വകാര്യതയെ മാനിക്കുക എന്നത് മറ്റൊരാളുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ എത്രത്തോളം പ്രധാനമാണെന്ന് ഈ ചെറിയ സംഭവത്തിലൂടെ കഥ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

‘ഡിലൻ തോമസിന്റെ പന്ത്’ എന്ന ശീർഷകംതന്നെ വായനക്കാരനിൽ കൗതുകമുണർത്തുന്നു. കവി ഡിലൻ തോമസ് എറിഞ്ഞ ഒരു പന്ത് തിരിച്ചുവരുന്നില്ല എന്ന ദൃശ്യമാണ് ഈ കൃതിയുടെ കേന്ദ്രത്തിലുള്ളത്. ഒരു സാധാരണ വസ്തുവായ പന്ത്, അതിനെ എറിഞ്ഞ മനുഷ്യനിൽനിന്ന് വേർപെട്ട് തിരിച്ചുവരാത്ത ഒരു യാത്രയിലേക്ക് കടക്കുന്നു.

മേതിലിന്റെ എഴുത്തിൽ വസ്തുക്കൾ മനുഷ്യന്റെ വികാരങ്ങളെ പ്രതിനിധാനംചെയ്യുന്ന പ്രതീകങ്ങൾ മാത്രമല്ല. അവക്ക് മനുഷ്യന്റെ നിയന്ത്രണത്തിന് പുറത്തുള്ള ഒരു ജീവിതവും സഞ്ചാരവുമുണ്ട്. പന്ത് തിരിച്ചുവരാത്തത് ഒരു സംഭവത്തിന്റെ അവസാനമല്ല; അതിന്റെ അർഥം വായനക്കാരന്റെ ചിന്തയിൽ തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

‘കയറിന്റെ അറ്റം’ എന്ന കൃതിയിൽ കയറിൽ കയറി അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന വസ്തുക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണം ഇന്ത്യൻ റോപ്പ് ട്രിക്ക് എന്ന മായാജാലത്തെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. കയർ എന്ന സാധാരണവസ്തു ഇവിടെ ഒരു വിചിത്രമായ ദൃശ്യാനുഭവത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാകുന്നു. കയറിൽ കയറിയ വസ്തുക്കൾ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്? അവ ശരിക്കും അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നുണ്ടോ? അതോ കാണുന്നവന്റെ കാഴ്ചക്കും തിരിച്ചറിവിനും അപ്പുറത്തേക്ക് മാറുകയാണോ?

മേതിലിന്റെ നഗരബോധം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രകൃതിവായനയിലും പ്രകടമാണ്. നഗരമെഴുത്തുകാരൻ പ്രകൃതിയിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുന്നയാളായിരിക്കണമെന്ന ധാരണ ഇവിടെ അപ്രസക്തമാകുന്നു. പ്രകൃതിയെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവും നഗരബോധവും പരസ്പരവിരുദ്ധമല്ല. മറിച്ച് ശാസ്ത്രീയവും പരിസ്ഥിതിപരവുമായ അറിവുകൾ മനുഷ്യനെ പ്രകൃതിയുമായി പുതിയ രീതിയിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.

സസ്യങ്ങളും പ്രാണികളും മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും മേതിലിന്റെ രചനകളിൽ മനുഷ്യന്റെ വികാരങ്ങളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന അലങ്കാരങ്ങളായി മാത്രം വരുന്നില്ല. ഇത് പരിസ്ഥിതിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പൊതുവായ സദാചാര പ്രസംഗമല്ല. മനുഷ്യൻ ലോകത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാണെന്ന ധാരണയെ ചോദ്യംചെയ്യുന്ന ഒരു ബൗദ്ധിക നിലപാടാണ്. മനുഷ്യനല്ലാത്ത ജീവികൾക്കും അവരുടേതായ അനുഭവലോകവും നിലനിൽപിന്റെ അവകാശവുമുണ്ട്. ഈ കാഴ്ചപ്പാട് മേതിലിന്റെ സാഹിത്യത്തെ പരമ്പരാഗതമായ പ്രകൃതിവർണനയിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നു.

 

ഇവിടെ നഗരബോധം എന്നത് പ്രകൃതിയിൽനിന്നുള്ള അകൽച്ചയല്ല; പ്രകൃതിയെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ അറിവിനെ കൂടുതൽ വിശാലമാക്കലാണ്. നഗരത്തിന്റെ ബഹുസ്വരതയെപ്പോലെ പ്രകൃതിയിലും മനുഷ്യന് പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കാനാവാത്ത അനേകം ജീവലോകങ്ങളുണ്ട്. അവയെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ശ്രമം മേതിലിന്റെ രചനകളിൽ പ്രധാനമാണ്.

മേതിലിന്റെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളിൽ സാങ്കേതികവിദ്യയുമായുള്ള ബന്ധത്തിനും സ്ഥാനമുണ്ട്. ഒരു നോർവീജിയൻ ഷിപ്പിങ് സ്ഥാപനത്തിലെ കമ്പ്യൂട്ടർ വിഭാഗത്തിന്റെ ചുമതലയും പിന്നീട് സാങ്കേതികരചനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ജോലിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. ഈ വിവരങ്ങൾ മാത്രം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാഹിത്യത്തെ വിശദീകരിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും ശാസ്ത്രവും സാങ്കേതികവിദ്യയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിന്താലോകത്തിൽ എങ്ങനെ സ്വാഭാവികമായി ഇടംപിടിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.

സാങ്കേതികവിദ്യ മേതിലിന്റെ രചനകളിൽ ആധുനികജീവിതത്തിന്റെ പശ്ചാത്തല വസ്തു മാത്രമല്ല. മനുഷ്യന്റെ അറിവും നിയന്ത്രണബോധവും ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണയും മാറുന്ന ഒരു മേഖലകൂടിയാണ്. ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഭാഷയും സാഹിത്യത്തിന്റെ ഭാഷയും തമ്മിൽ മതിലുകൾ കെട്ടേണ്ടതില്ലെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകൾ തെളിയിക്കുന്നു.

മലയാളത്തിലെ പല എഴുത്തുകാരും ആഗോള സാഹിത്യത്തെയും തത്ത്വചിന്തയെയും ചരിത്രത്തെയും തങ്ങളുടെ രചനകളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, മേതിലിന്റെ പ്രത്യേകത അദ്ദേഹം ഈ മേഖലകളെ ഒരു ബാഹ്യമായ പരാമർശമായി ഉപയോഗിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് അവയെ കഥയുടെ ആന്തരിക ഘടനയുടെ ഭാഗമാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അറിവ് കഥയിലേക്ക് പുറത്തുനിന്ന് കൊണ്ടുവരുന്ന വിവരമല്ല; കഥ രൂപപ്പെടുന്ന പ്രക്രിയയിൽത്തന്നെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഘടകമാണ്.

ഇതാണ് അദ്ദേഹത്തെ ഒരു നഗരമെഴുത്തുകാരനായി വായിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന പ്രധാന ഉപകരണം. നഗരം വ്യത്യസ്തമായ മനുഷ്യരുടെയും ഭാഷകളുടെയും തൊഴിൽമേഖലകളുടെയും അറിവുകളുടെയും സംഗമസ്ഥാനമാണ്. മേതിലിന്റെ ആഖ്യാനത്തിലും ഈ സംഗമം സംഭവിക്കുന്നു. ഒരു കഥക്കുള്ളിൽ ശാസ്ത്രവും പുരാണവും സിനിമയും സംഗീതവും ചരിത്രവും ജീവശാസ്ത്രവും ഒരുമിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു.

മേതിലിന്റെ നഗരബോധത്തെ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥലത്തോടോ ജീവിതരീതിയോടോ ബന്ധിപ്പിക്കാനാവില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നഗരം അറിവുകളുടെ സംഗമമാണ്. അത് ഒരു ബഹുഭാഷാ ഇടമാണ്. വ്യത്യസ്ത കാലങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് നിലനിൽക്കുന്ന ഇടമാണ്. മനുഷ്യനും മനുഷ്യനല്ലാത്ത ജീവികളും വസ്തുക്കളും സാങ്കേതികവിദ്യയും പരസ്പരം ഇടപെടുന്ന ഇടമാണ്.

പരമ്പരാഗതമായ ഗ്രാമ നൊസ്റ്റാൾജിയയിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ഒരു ലോകത്തെ വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം പലപ്പോഴും പ്രധാനമാണ്. എന്നാൽ, മേതിലിന്റെ രചനകളിൽ നഷ്ടംപോലും മറ്റൊരു അറിവിലേക്കുള്ള വാതിലായി മാറുന്നു. തിരിച്ചുവരാത്ത പന്ത്, അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന വസ്തുക്കൾ, പ്ലേഗിന്റെ ചരിത്രം, ഹിച്ച്കോക്കിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത സാന്നിധ്യം -ഇവയെല്ലാം പരിചിതമായ യാഥാർഥ്യത്തെ അപരിചിതമാക്കുന്ന അനുഭവങ്ങളാണ്.

ഈ അപരിചിതത്വം മേതിലിന്റെ സാഹിത്യത്തിന്റെ പ്രധാന ശക്തിയാണ്. വായനക്കാരൻ ഒരു കഥ വായിച്ചുതീർക്കുമ്പോൾ കഥയിലെ സംഭവം മാത്രമല്ല, അതിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന തന്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകളും മാറിയിട്ടുണ്ടാകും. ഒരു വസ്തുവിനെ മറ്റൊരു രീതിയിൽ കാണാനും ഒരു സംഭവത്തെ മറ്റൊരു കാലവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാനും ഒരു ജീവിയെ മനുഷ്യകേന്ദ്രിതമായ ധാരണകൾക്കപ്പുറം തിരിച്ചറിയാനും വായനക്കാരൻ പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

ആനന്ദിന്റെ രചനകളിൽ ചരിത്രവും രാഷ്ട്രീയവും തത്ത്വചിന്തയും മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ വലിയ ചോദ്യങ്ങളായി മുന്നോട്ടുവരുന്നുവെങ്കിൽ മേതിലിന്റെ രചനകളിൽ അത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ ഒരു പന്തിലൂടെയോ കയറിലൂടെയോ കുഴലിലൂടെയോ ഒരു സിനിമാ സംവിധായകന്റെ ചെറിയ പ്രത്യക്ഷപ്പെടലിലൂടെയോ കടന്നുവരുന്നു. വലുതും ചെറുതും തമ്മിലുള്ള ഈ അതിരില്ലായ്മയാണ് മേതിലിന്റെ ആഖ്യാനത്തിന്റെ സവിശേഷത.

മേതിലിനെ ഒരു നഗരമെഴുത്തുകാരനായി വായിക്കുമ്പോൾ അതുകൊണ്ട് നാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതസ്ഥലത്തെയല്ല, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബൗദ്ധികമായ സഞ്ചാരത്തെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. ഒരു സ്ഥലത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങാത്ത, ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിൽനിന്നും പല വിജ്ഞാനശാഖകളിൽനിന്നും അനുഭവങ്ങളെ സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരു എഴുത്തുകാരനെയാണ് നാം കാണുന്നത്.

മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ ഗ്രാമത്തിൽനിന്ന് നഗരത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര ഒരു ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ മാറ്റം മാത്രമായിരുന്നില്ല. അത് മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചും സമൂഹത്തെക്കുറിച്ചും ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചും പ്രകൃതിയെക്കുറിച്ചും അറിവിനെക്കുറിച്ചുമുള്ള കാഴ്ചപ്പാടുകളിൽ സംഭവിച്ച മാറ്റമായിരുന്നു. ഗ്രാമകേന്ദ്രിതമായ അനുഭവലോകത്തിൽനിന്ന് ആധുനികതയുടെ അസ്തിത്വപ്രശ്നങ്ങളിലേക്കും അവിടെനിന്ന് നഗരത്തിന്റെയും പ്രവാസത്തിന്റെയും ആഗോളബോധത്തിലേക്കും മലയാള സാഹിത്യം സഞ്ചരിച്ചു. ആനന്ദിന്റെ രചനകൾ ഈ സഞ്ചാരത്തിന് വിശാലമായ ചരിത്ര-രാഷ്ട്രീയ-ദാർശനിക മാനങ്ങൾ നൽകി.

മേതിൽ രാധാകൃഷ്ണൻ ഈ യാത്രയെ മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളിൽ ലോകം മനുഷ്യന്റെ മാത്രം ലോകമല്ല. ഒരു പന്തിനും കയറിനും കുഴലിനും ജീവജാലങ്ങൾക്കും സാങ്കേതികവിദ്യക്കും ചരിത്രത്തിനും മിത്തിനും അവരുടേതായ അസ്തിത്വവും ആഖ്യാനസാധ്യതയുമുണ്ട്. സാഹിത്യത്തിന്റെ പരിധി മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ പരിചിതമായ കഥകളിൽ ഒതുങ്ങേണ്ടതില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിക്കുന്നു.

മേതിലിന്റെ നഗരബോധം അതുകൊണ്ട് നഗരത്തിന്റെ തിരക്കോ കെട്ടിടങ്ങളോ നിരത്തുകളോ അല്ല. അത് ലോകത്തെ പല ദിശകളിൽനിന്ന് ഒരേസമയം കാണാനുള്ള കഴിവാണ്. അറിവിന്റെ അതിരുകൾ കടക്കാനും പരിചിതമായതിനെ അപരിചിതമാക്കാനും മനുഷ്യകേന്ദ്രിതമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളെ ചോദ്യംചെയ്യാനും കഴിയുന്ന ഒരു തുറന്ന ബൗദ്ധികാവസ്ഥ.

ഈ അർഥത്തിൽ മേതിൽ രാധാകൃഷ്ണൻ മലയാളത്തിലെ ഒരു നഗരമെഴുത്തുകാരൻ മാത്രമല്ല; മലയാള സാഹിത്യത്തിന്റെ ഭാവനക്ക് പുതിയൊരു ലോകം തുറന്നുകൊടുത്ത എഴുത്തുകാരൻകൂടിയാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നഗരത്തിന് അതിരുകളില്ല. ആ നഗരത്തിൽ ചരിത്രവും ശാസ്ത്രവും മിത്തും പ്രകൃതിയും ശരീരവും സംഗീതവും സാങ്കേതികവിദ്യയും ഒരേസമയം ജീവിക്കുന്നു.

===============

അവലംബങ്ങൾ

ഉണ്ണി ആർ. –“മേതിൽ, ചിന്തയിൽ രൂപകങ്ങളുടെ മഹാസമുദ്രത്തെ വഹിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരൻ.” മനോരമ, 2023.

രാജേഷ് പത്തിൽ –“എന്തുകൊണ്ടാണ് നാം മേതിലിനെ വായിക്കാത്തത്?” Truecopy Think, 2026.

“മേതിൽ രാധാകൃഷ്ണൻ: ജീവചരിത്രം, കൃതികൾ, ലേഖനങ്ങൾ.” മലയാള മനോരമ –മേതിൽ സമ്പൂർണം.

“മേതിൽ രാധാകൃഷ്ണൻ 2026ലെ എഴുത്തച്ഛൻ പുരസ്കാരത്തിന്.” കേരള സർക്കാർ വാർത്താ പോർട്ടൽ, 2026.

News Summary - Methil Radhakrishnan And The City Of Knowledge