വെട്ടം -കവിത

സൂ​ര്യ​ന്‍ വ​ന്നി​താ പ​ര​മ്പു

വാ​തി​ലി​ല്‍ മു​ട്ടു​മ്പോ​ള്‍

വെ​ട്ട​ത്തു​ള്ളി​ക​ള്‍ ത​റ​യി​ല്‍,

ന​ട​ന്നു​പോ​വു​ന്നൂ സൂ​ര്യ​ന്‍.

കാ​റ്റു​ക​ള്‍ പേ​ര​യ്ക്കു​ള്ളി​ല്‍

നി​റ​യു​മ്പോ​ളീ​റ്റ​യി​ല​ക​ള്‍

ഉ​രു​മ്മു​മൊ​ച്ച​ക​ള്‍ വീ​ഴു​ന്നു

വാ​ക്ക​ത്തി തി​ള​ക്ക​ത്താ​ലേ!

വ​ന​ത്തി​ല്‍ ഇ​ര​ച്ചാ​ര്‍ക്കും മ​ഴ,

മ​ര​ക്കൈ​യി​ല്‍ തൂ​ങ്ങി​യി​താ

മ​ല​യി​റ​ങ്ങി, പു​ഴ​യാ​കെ നീ​ന്തി

ക​ര​യി​ലെ​ത്തു​ന്നൂ, പ​റ​യു​ന്നു;

'വ​രൂ ക​യ​ങ്ങ​ള്‍ക്കു​ള്ളി​ലെ

വീ​ട്ടി​ല്‍ പോ​കാം, പ​റ​ക്കാം

മീ​നു​ക​ളാ​യി ജ​ല മാ​ന​ത്ത്’

പ​റ​ച്ചി​ല്‍ ക​ര​ച്ചി​ലാ​യൊ​ഴു​കി.

വീ​ടി​പ്പോ​ള്‍, മ​ഴ ന​ന​യു​ന്നു

ഈ​റ്റ​പ്പു​ത​പ്പി​ല്ല, ക​ല​ങ്ങ​ളി​ല്‍

താ​ളം പി​ടി​ച്ചീ​ണ​ത്തി​ലാ​ടി

വീ​ടും നേ​ര​വു​മൊ​ന്നാ​യി.

മ​ഴ​യെ​പ്പോ​ള്‍ തോ​രു​മെ​ന്ന്

വീ​ടോ​ര്‍ക്കു​ന്നു ത​ണു​പ്പാ​ല്‍

പെ​ട്ടെ​ന്ന് സൂ​ര്യ​ന്‍ പ​ടി​ഞ്ഞാ​റ്

ഓ​റ​ഞ്ചു വെ​ട്ടം പ​ര​മ്പി​ല്‍ ത​ട്ടി.

മ​ണ്ണു നി​റ​യേ ഓ​റ​ഞ്ചു വ​ട്ടം

ഇ​രു​ളും മു​ന്നേ മ​ഴ​യെ​ത്തു​മോ?

ഓ​റ​ഞ്ചു​ക​ളെ​ല്ലാ​മൊ​ഴു​കു​മോ?

മ​ഴ​യി​ല്ല, വെ​യി​ലു​മി​ല്ലി​രു​ട്ടും!