Begin typing your search above and press return to search.

ദർബാറി ദീപിക

ദർബാറി ദീപിക
cancel

07 ജന്മനഗരം താൻ ജനിച്ചുവളർന്ന അൻഡിജാൻ നഗരം ബാബർക്കൊരു കുതിര അതിന്മേലിരുന്ന് അയാൾ എട്ടു ദിക്കിലെ നഗരങ്ങളിലേക്കും വട്ടത്തിൽ മാറിമാറിക്കുതിച്ചുചാടി അവിടം വിട്ട് കാബൂളിലേക്കും പിന്നീട് ഹിന്ദുസ്ഥാനത്തിലേക്കും പോയപ്പോൾ തന്നെത്തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുന്ന ഒരു കുതിരയായി ബാബർ ആ നഗരത്തെ തിരിഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നോക്കിക്കണ്ടു അതിന്റെ കണ്ണീര് ഒരു കടലിലും പോയ് ലയിക്കാതെ മണൽക്കാട്ടിൽ മാഞ്ഞുപോകുന്ന സെയ്‌ഹുൻ നദിയുടെ ഇരു ചാലുകൾ പിൽക്കാലത്ത് ദില്ലിയിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചപ്പോഴും ദൂരെയുണ്ട് പൊടിക്കാറ്റിൽ പാതി മങ്ങി തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുന്നു നോട്ടം നിഴലിക്കുന്നു സിന്ധുനദിയിൽ ഹിന്ദുസ്ഥാനത്തെ...

Your Subscription Supports Independent Journalism

View Plans
  • Unlimited access to Madhyamam Weekly Articles and Archives
  • ........
  • Experience ‘Ad Free’ article pages

07 ജന്മനഗരം

താൻ ജനിച്ചുവളർന്ന

അൻഡിജാൻ നഗരം

ബാബർക്കൊരു കുതിര

അതിന്മേലിരുന്ന്

അയാൾ

എട്ടു ദിക്കിലെ നഗരങ്ങളിലേക്കും

വട്ടത്തിൽ

മാറിമാറിക്കുതിച്ചുചാടി

അവിടം വിട്ട്

കാബൂളിലേക്കും

പിന്നീട് ഹിന്ദുസ്ഥാനത്തിലേക്കും

പോയപ്പോൾ

തന്നെത്തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുന്ന

ഒരു കുതിരയായി

ബാബർ

ആ നഗരത്തെ

തിരിഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നോക്കിക്കണ്ടു

അതിന്റെ കണ്ണീര്

ഒരു കടലിലും പോയ് ലയിക്കാതെ

മണൽക്കാട്ടിൽ മാഞ്ഞുപോകുന്ന

സെയ്‌ഹുൻ നദിയുടെ ഇരു ചാലുകൾ

പിൽക്കാലത്ത്

ദില്ലിയിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചപ്പോഴും

ദൂരെയുണ്ട്

പൊടിക്കാറ്റിൽ പാതി മങ്ങി

തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുന്നു

നോട്ടം

നിഴലിക്കുന്നു സിന്ധുനദിയിൽ

ഹിന്ദുസ്ഥാനത്തെ എല്ലാ നദികളിലും

പകർച്ചവ്യാധിയിൽ ചത്തൊടുങ്ങുന്ന

കുതിരകളിലൊന്നല്ല അത്.

കഴുത്തു കുനിക്കാതെ

തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നു

തന്നെപ്പോലെത്തന്നെ

ചെങ്കിസ്ഖാന്റെ താവഴിയിൽപെട്ടയാളെന്നു

 

തോന്നിച്ച

മറ്റൊരു സുൽത്താൻ വന്ന്

അതിന്മേൽ

കയറിയിരിക്കുന്നു.

കടിഞ്ഞാണുലച്ചും

ചാട്ട വീശിയും

കാലുകൊണ്ടു കുത്തിയും

നഗരത്തെ

ചലിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

അൻഡിജാൻ,

അനങ്ങാതെ നിന്നു

തന്നെത്തന്നെ നോക്കുന്ന

ഒരു പ്രതിമക്കുതിര!

കവിളിൽ

ഇരു കണ്ണീർച്ചാൽത്തിളക്കം

ഹേയ് അൻഡിജാൻ,

സെയ്ഹുൻ നദി

മണൽക്കാട്ടിലല്ല

ഇപ്പോൾ പോയ്മറയുന്നത്

അതതിന്റെ കടൽ

കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു

കണ്ണീർ നനവോടെ

ബാബർ

ജന്മനഗരം നോക്കി

ചിരിച്ചു.

(തുടരും)

News Summary - malayalam poem